Month: May 2014

Krekels in mijn lijf

Leegte. Verschroeid. Niet door brandende liefde maar door onblusbare paniekaanvallen. Het liefst wil ik alle gordijnen in huis hun functionalisme laten gelden. Niet obscuur, gewoon donker. Noem het zwart, niet grijs. Ik zucht en mag niet vergeten terug adem te halen. Niks kan opbeuren. Littéralement geen kat die zorgeloos en tegelijkertijd zo sensueel door het leven baladeert, altijd op zijn vier poten terechtkomt, want die heb ik niet. Kon ik maar wat meer kat zijn, niet humaan. Enfin, psychique au moins. Liefde, je kunt er alleen maar geven. En in het beste scenario enkel hopen dat het nog wederkerigheid kent. Ik koop mij een paternoster en waan mij terug zeven jaar, zorgeloos rondspringend in l’Ardeche. Kan-niet-missen omgeven door overweldigende krekels. Maar dat maakt niet uit, ze zijn er tenminste. Het is er vertrouwelijk blauw. Hemels overdag en marine in de nacht. En wat als niemand er nog om maalt, om puurheid, noem het honnêteté. Waan je dan liefde, opdat zonder, er geen jou kan zijn.

Love disappoints me

Advertisements

Election day

STEM 2014 luidt het, cette année. Diverse kleuren en al-dan-wel-niet/wel familiaire kopstukken werden deze voormiddag (verlengd tot 14h béni soyez-vous qui travaille op een doordejaars lazy Sunday normalement) voor de burgers gegooid. Attention: dit jaar zijn opvallend veel meer jonge volwassene geïnteresseerd in de afgelopen politieke debatten, opiniestukken, interessante affiches, radicale affiches en andere ridicule affiches, én uiteindelijk elk hun verkiezingsvoornemens. Enfin, niet enkel de gigantisch overdreven kartonnen bladen – éclaté van contentement zijn de slechtzienden en artistiekelingen onder ons – ook iPhones waren niet onmiskenbaar van de partij. 3G aanleggen, folks, trekt u een smoel, en meteen op Twitter smijten accompagné met de hashtag #stemfie, évidemment. Zonder twijfel ‘woord van het jaar’. Maar de voornaamste kwestie: wie wint de federale, parlementaire en Europese verkiezingen van dit jaar? Algemeen geweten ondertussen dat ik geen schaamte ken, nam ik alvast mijn stemfie, pupillen wijd open, zoekend in een doolhof van bolletjes achter mijn voorkeurspartij. En nu apero op de goeie uitslag van vanavond. Proost!

Image

POST SCRIPTUM Aan VTM wil ik nog het volgende kwijt: ‘Ongemanierde apen “Elke politici ging stemmen in eigen gemeente. En nog een zwaargewicht, Maggie De Block …” kom zeg. Ze zit in de politiek, niet bij weight watchers.

Me duele

Image

Me parece una mentira
Pero si miro bien de cerca
y veo con precisión los actos
sé que es la realidad dura.
Y yo soy blanda.

Me duele. Si.
No quiso admitir en el pasado.
Ahora que soy bastante mayor
me he dicho que ya no me hago fábulas.
Nunca mas.

Hace unos días ahora
y tengo que decir que no es tan fácil como sospeché.
Cuando era una niña pequeña me gustaba
las películas de dibujos animados.
Estaba embrujada de las princesas con
eso pelo largo fabuloso y sus voces altas maravillosas.
¡No olvidar sus ropas estupendas!
Soñaba con ser una princesa yo misma
Con encontrar mi príncipe en su caballo blanco.

Tuve seis años.
Ahora cuento veinte candelas en mi tarta de cumpleaños.
No puedo decir que no me siento una princesa.
Tengo un armario pleno de ropa.
Pero no siento que eso me llena.
Cada día mira a través de la ventana y nunca ya
he visto un caballo blanco.
Ni siquiera sin príncipe.
No me pierdo el fe nunca.

Sé en mi corazón que en algún día
silba alguien desconocido aun en mi oreja
y dice que me ama.

Zara SS14

LEAF IT TO ME Summer is about to get back around the corner and idem dito its collections. It is again 3 months by now, that I work at Zara. And I couldn’t like that job more, to be frankly honest. I adore clothes, I love to communicate with people and of course, there is your pay check at the end of the month. You know that feeling when you get the chance of managing your finances on your own? It is scary, but good at the same time. Well, and enfin spending a little (or big) gift to yourself, mentionning that you’ve done a great job so far and made the right decisions in life, is just divine. What also is, I find the Spring/Summer ’14 advertisement for Zara. They are soothing, black and white (the way I prefer) and yet a splash of green leafs in the right part. Mixed, yet apart tough. ENJOY taking a look at the ads, not to forget: treating yourself with a new outfit.

Image

Image

Image

Image

Image

http://www.zara.com

 

Postre por favor

Het was niet alleen zijn perfect witte gebit waar ze zich aan ergerde. Het was zijn attitude en plus. Arrogant tot en met. Geen greintje positieve karma, laat staan dat er een “bedankt” van af kon. Ze kon zijn smoel niet zien, noch zijn Armani Emporio luchten. Al had ze niks tegen het merk op zich. Het was de combinatie van een goddelijke geur op een slecht vel dat vloekte.

Image

Ze had lariekoek aan mensen die haar gebak niet apprecieerden. Daar stond Lucie dan. Een brunette van 1m68 met een bakplaat zelfgemaakte tiramisu in haar handen. Bullshit, dacht ze bij zichzelf en rechte haar rug zodat ze wat imposanter uit de hoek kwam. Ze redeneerden allebei niet nuchter. Niet in de zin van tipsy wezen. – Ook al had Lucie een flinke scheut amaretto in de tiramisu gegoten en uiteraard tijdens het bakken ervan meer dan ze zelf kon weerstaan ervan geproefd. – Maar wegens dwaasheid van hun conversatie en de onverklaarbare spanning die tussen hen hing. Wat dit hoe het zou moeten voelen? dacht ze. Ze vond het kut.

Aan tafel waar vier koppels aan het dessert zaten, ging het er kibbelig aan toe. Robert vertelde anekdotes over hun afgelopen vakantie in Valencia, waar hij samen met zijn vrouw Cara wilde nachten had beleefd. Vergezeld van de nodige commentaar van zij, over hoe het al dan wel niet allemaal aan toe ging. Enfin, wat een zomer overgoten met Italiaanse witte wijn en zaadlozingen was geweest, waren uiteindelijk in een zoon uitgedraaid. Robert was Nacho’s beste vriend sinds hij naar België verhuisd was. De zoon werd hartelijk ontvangen samen met het celibaat en surplus. Die twee hadden sinds de geboorte van kleine Milo praktisch geen seks meer gehad. Was het de kleine niet, had mevrouw hoofdpijn of was ze ‘gewoon moe’. Robert mocht zich de hemel in prijzen als ze tot bij het voorspel kwamen. Een orgasme bereiken was een ander affaire. Soit, idem zoals dat gaat het met de klassieke huwelijkstaart –pas op dat je de sponzige textuur niet aan diggelen brengt– geldt deze regel ook wanneer koppels een delicaat onderwerp aansnijden: dan trek je je best op tijd terug voor alles inéénzakt.

Daar zaten ze dan. Lucie en Nacho, vijf jaar later, getrouwd en elke maand dinerend met nog drie andere gehuwde stellen die ze over de jaren heen hadden leren kennen. Je weet wel, op de cliché plaatsen: grootwarenhuizen, al joggend en wachtend op je vliegtuigticket. Lucie verveelde zich. Ze wou eens onverwachte, spannende verhalen aanhoren, geen doordeweekse rompslomp van het ordinaire samenleven. Dingen over de vaat en de kinderen. Over hoe Mark, de man van Ellie iedere nacht onophoudelijk snurkt en hoe ze al met tampons en kurken van Monbazillac wijnflessen in zijn neus had proberen te stoppen, maar het mocht niet baten. Natalie raadde haar Sleepzz aan. Een of andere spray die effectief leek te zijn waarop haar man Tom haar dankbaar aankeek alsof hij nu wel weer sex met zijn vrouw mocht na nachtenlang op de bank te liggen woelen en puffen. Die blik was er eentje uit de duizend. Ze moest een giechel onderdrukken. De man begon te blozen alsof hij betrapt was en de rest van de tafel gaf Lucie afkeurende blikken, Nacho uitgesloten. Hij keek haar aan alsof ze zijn exclusieve triomf was met een eigen, brute en prachtige mening. De sfeer aan tafel kreeg een lichte deuk, alweer.

Toen ze thuiskwamen hing ze haar jas netjes aan de kapstok in de gang en plofte ze zich neer in de sofa. Ze verkeerde in een lichte roes en dacht aan hoe ze Nacho voor de eerste keer had ontmoet. Hij kwam vijf jaar geleden tegenover haar huis wonen. Een nieuwe overbuurman, met een serieuze jetleg weliswaar. Hij had Lucie haar welkomstgebak aangenomen, geknikt en bijna de deur in haar gezicht gegooid. Furie met kracht 10 beaufort. Nacho was een rasechte Spanjaard. Hij had een mooi gebruinde huid die volgens hem bleek was voor de tijd van het jaar. Hij ging naast haar zitten en schonk zichzelf nog een borrel in. “Lief…” begon ze zacht. Nacho keek op. “Hm?” bracht hij uit, omdat hij nog wodka in zijn mond had. “Vind je ons saai geworden zijn?” vroeg ze hem. Nacho lachte hoorbaar. Zijn ogen blonken door de straatlichten die het huis binnendrongen. “Saai, qué es? No lo comprendo.” Tegen wil en dank proestte Lucie het uit van het lachen en intens verlangen.

Die avond hadden ze wijn gehad als aperitief, uitdagende blikken als voorgerecht, saaie conversaties met kip curry als hoofdgerecht. En tiramisu als dessert. Nou, en omdat Lucie er niet genoeg van kon krijgen, nam ze er nog een flinke scheut orgasme bij.