Month: September 2014

Overgave

Je n’en peux point résister.
Lentement, il toucha mes lèvres, je tremblai; paupières reposantes, moi vibrante. Et avec ferveur je tombai en dévouement.
 
Nina is er 29. Met haar lange bruine lokken en haar knock-out wimpers is ze best een femme fatale. Al denkt ze daar zelf niet echt over na. Al vanaf bij de geboorte was ze een pracht van een kind geweest, later een pracht van een dame. Haar uitbundige en gedecideerde karakter wist haar altijd al te brengen waar ze naartoe wilde. Van een zak snoepjes wanneer ze zes jaar was totredactrice bij de Vogue in Londen- een job waar de meeste meisjes spontaan een run on high heels-wedstrijd zouden voor mee lopen mochten ze daarmee de prestige bereiken die Nina bezit- nu: Creative Director om er niet teveel onbenulligheden rond te verkondigen. Het uitbundige zit in haar lijf, haar gedachten. Het francofiele zal ze probablement als aangeboren gen van haarparents hebben meegekregen. Haar ouders wonen in een appartement in de banlieu van Brussel. Haar moeder, Isabelle is op haar 49ste nog even charmant en magnifique, dat moet ze certainement van grand-maman geërfd hebben die in de jaren ’30 model was en mede reclame maakte voor de toen niet zo populaire Lucky Strike. Ze was une bonne amie van Edward Bernays maar gaf toch haar blessing aan Nina’s vader. Gérard Broux, haar papa is er 50. Hij is een échte Fransman die graag af en toe een sigaar rookt en heeft zo’n typische pornomoustache – nog steeds. Het zal die belachelijke, maar nét die ietsje erotisch getinte haarbros onder zijn neus geweest zijn dat haar moeder vapeurs deed krijgen én zijn zwoele Franse accent met een stemtimbre waar je geen nee tegen kunt zeggen en plus– dat ze uiteindelijk deed bezwijken enfin.
A. McQueen_quote_married to work
Oh non! Nina dook weg achter de kopieermachine. De receptioniste keek op van haar telefoon, bekeek het tafereel even waarna ze al lachend haar hoofd schudde en terug verder ging met telefoneren. Nina had af en toe wel van die uit-het-niks manoeuvres. Ze waren er bij de Vogue al aan gewend geraakt. Langzaam stak ze haar hoofd van achter het muurtje. De jongeman die het onthaal was binnen gestapt was haar ex, James Lescan. Hij droeg een maatpak van Christian Dior en zwarte lace up schoenen van Prada. Aan zijn klasse had Nina nooit getwijfeld. Het was het feit dat zij haar carrière verkoos boven een liefdesrelatie met een toen nog studerende kerel dat hun band uiteindelijk vertroebelde. Zijn haar was anders, dacht ze. Het was korter en donkerder geworden. Uiteraard had Nina de afgelopen jaren wat kerels gehad. Scharrels. Niks serieus. Want ze was al getrouwd met haar werk. Enkel James wist haar indertijd en nu blijkbaar opnieuw terug uit haar lood te doen slagen. Ze wist dat ze niet eeuwig mannen zoals James kon ontlopen. Ze ging kaarsrecht staan en zoals ze zo goed kon, begon ze vol overtuiging en met ellenlange benen naar hem toe te stappen. James keek rechts van zich op en kreeg Nina in het vizier. Zijn pupillen werden zichtbaar groter. “Hallo” zei ze op een nonchalant wijze terwijl ze hem de hand schudde. “Nina Broux. Bent u hier voor het sollicitatiegesprek?” “Nee”, klonk zijn lage stem. “James Lescan. Ik maak deze maand een column voor het blad over Fashion Week in Milaan. En Nina, het zou fijn zijn om de voorbereiding eerst eens deftig door te nemen. Wat denk je, schikt het vanavond in The Vortex?” Nina had een zwak voor een goeie voorbereiding op Fashion Week, lekker gemixte cocktails én knappe mannen die fan van Le Male van Jean Paul Gaultier waren. “Ik zie je om 7pm, James.” repliceerde ze, draaide zich op haar Louboutin hakken om en op de één of andere manier verscheen een glimlach rond haar lippen.
Niets of niemand had Nina ooit het zwijgen opgelegd. Haar moeder niet, de weerman niet, geen vriendin of lul in het verkeer achter een dikke BMW én al zeker niet een kerel, die haar werk en tijd in beslag zou kunnen nemen. Bouche bée was ze, verlamd over heel haar lichaam. Zelf haar tong zocht krachtig naar beweging om woorden terug te spuwen, maar aucun resultaat. Op de één of andere manier zijn ze van praten als twee geobsedeerden over Fashion Week tot een impasse weten te komen. De mojito’s waren hier sans doute verantwoordelijk voor, overtuigde ze zichzelf. Maar toch voelde ze zich nog redelijk bij haar verstand. Enkel haar lichaam wou niet mee. Voet noch hoofd kon ze ook maar iets in beweging brengen. Enkel een warme rilling bleek over haar heen te komen. Ze voelde het warme bloed sneller gaan stromen in haar aderen als een adrenaline rush. De donshaartjes op haar armen en rug waren gaan rijzen. Maar ze kon niks doen. Zij was on hold gezet, terwijl de rest rondom haar aan haar voorbij zoefde aan het tempo waaraan het zou moeten. Haar keel was kurkdroog en zelfs haar lippen kon ze niet zachtjes bevochtigen met haar inmiddels ruwe tong. Zijn ogen waren oneindig diep, donkerbruin. Ze had er nog nooit zo diep in durven kijken. Toen niet, zelf nu was het met moeite. Maar nu kon ze niet anders. Hij had haar die vier kleine -apart betekenisloze- woorden uitgespuwd. De woorden waarover ze nooit stil gestaan had, want ze moest verder. Altijd maar verder met haar top carrière. Ze had geen tijd om te denken over wat het zou inhouden om werkelijk ook die vier minuscule vier woorden terug te zeggen. Maar daar stond ze dan, in een poep chique Jazz bar waar zwarte Amerikanen leuke deuntjes uit hun trompetten en contrabassen wisten te krijgen zonder dat hun ook maar enige moeite leek te zijn. En dat terwijl dit moment het meest difficile uit Nina’s 29-jarige leven bleek te zijn. Ze voelde hoe zijn warme hand de hare raakte. Het was een zalig gevoel.
Niemand kon Nina Broux ooit een woord tegenspreken, laat staan haar van haar stuk doen brengen. Ze was vastberaden, zelfzeker,bref een madame met pit! dacht ze bij zichzelf. Maar vanavond was het anders geweest. Haar maag voelde ineengekrompen en haar hart was vervuld met een warme gloed. Dit was sûrement niet pluis. Oh god, waarom had ze gewoon niet terug geantwoord? Of gewoon maar gereageerd? zoals normale mensen zouden doen. Ze rolde zich om in haar bed, haar hoofd in het kussen gedrukt. Dit is belachelijk! zuchtte ze. Ze stond op, gehuld in een zwart kanten slipje en een ietwat te wijd Johnny Cash t-shirt en besloot zichzelf nog een wodka in te schenken. Hoe lang kende ze James nu al? Zeven jaar? Nee, zo’n goeie acht jaar moet het geweest zijn. Niemand kon haar meer fascineren dan hij. Het X-factor gevoel had ze altijd al bij hem gehad. Hij kon ongelofelijk goed piano spelen, wetend dat hij geen noten kan lezen en het allemaal op buikgevoel doet, fascineerde haar des te meer. Zijn ogen waren altijd zo donkerbruin geweest. Af en toe moest ze zich ervan wegkeren vooraleer ze dans les pommes zou vallen. Ze hadden elkaar leren kennen op een vrijgezellenfeestje, waar zij comme d’habitude weer eens teveel gedronken had. Omdat Nina bijna nooit alleen drinkt thuis, dacht ze bij zichzelf dat het wel eens mocht om erop los te drinken, om geen gêne te vertonen omdat je er toch maar de helft comme ci, comme ça kent en de andere helft tout à fait pas.
Ze besloot er zich aan toe te geven. En deze keer totalement. Zij had hem gebeld in een moment van zwakte en hij had meteen een taxi genomen. Hij kuste haar zachtjes beginnend in haar hals om zo zijn weg langs haar borsten, haar buik en langzamerhand alsmaar dieper te vinden. Nina haar adem stokte eventjes. Dit kon niet waar zijn!? Dit was de eerste mec die haar zomaar zonder dat zij hem ook maar eerst bevredigd had haar chat ging mangeren? Oh mon dieu. Van die gedachte alleen ging ze al bijna van haar stokje. Ze voelde hoe hij zijn warme lippen tegen haar nog hetere binnendijen drukte. Haar hand greep naar het hoofdkussen naast het hare. Ik moet iets hebben om mij aan vast te houden, dacht ze, realiserend dat hij haar al helemaal voor zich gewonnen had bij het uitspreken van die vier minuscule woorden. Ze sloot haar oogleden, haalde nog eens diep adem en beet op haar onderlip. Ze kon zich niet meer inhouden. Een lichte kreun vulde de gigantische ruimte en Nina’s hart.

Mag ik u kussen? tu me demandas.

Beyoncé Run Tour

Advertisements