love

Overgave

Je n’en peux point résister.
Lentement, il toucha mes lèvres, je tremblai; paupières reposantes, moi vibrante. Et avec ferveur je tombai en dévouement.
 
Nina is er 29. Met haar lange bruine lokken en haar knock-out wimpers is ze best een femme fatale. Al denkt ze daar zelf niet echt over na. Al vanaf bij de geboorte was ze een pracht van een kind geweest, later een pracht van een dame. Haar uitbundige en gedecideerde karakter wist haar altijd al te brengen waar ze naartoe wilde. Van een zak snoepjes wanneer ze zes jaar was totredactrice bij de Vogue in Londen- een job waar de meeste meisjes spontaan een run on high heels-wedstrijd zouden voor mee lopen mochten ze daarmee de prestige bereiken die Nina bezit- nu: Creative Director om er niet teveel onbenulligheden rond te verkondigen. Het uitbundige zit in haar lijf, haar gedachten. Het francofiele zal ze probablement als aangeboren gen van haarparents hebben meegekregen. Haar ouders wonen in een appartement in de banlieu van Brussel. Haar moeder, Isabelle is op haar 49ste nog even charmant en magnifique, dat moet ze certainement van grand-maman geërfd hebben die in de jaren ’30 model was en mede reclame maakte voor de toen niet zo populaire Lucky Strike. Ze was une bonne amie van Edward Bernays maar gaf toch haar blessing aan Nina’s vader. Gérard Broux, haar papa is er 50. Hij is een échte Fransman die graag af en toe een sigaar rookt en heeft zo’n typische pornomoustache – nog steeds. Het zal die belachelijke, maar nét die ietsje erotisch getinte haarbros onder zijn neus geweest zijn dat haar moeder vapeurs deed krijgen én zijn zwoele Franse accent met een stemtimbre waar je geen nee tegen kunt zeggen en plus– dat ze uiteindelijk deed bezwijken enfin.
A. McQueen_quote_married to work
Oh non! Nina dook weg achter de kopieermachine. De receptioniste keek op van haar telefoon, bekeek het tafereel even waarna ze al lachend haar hoofd schudde en terug verder ging met telefoneren. Nina had af en toe wel van die uit-het-niks manoeuvres. Ze waren er bij de Vogue al aan gewend geraakt. Langzaam stak ze haar hoofd van achter het muurtje. De jongeman die het onthaal was binnen gestapt was haar ex, James Lescan. Hij droeg een maatpak van Christian Dior en zwarte lace up schoenen van Prada. Aan zijn klasse had Nina nooit getwijfeld. Het was het feit dat zij haar carrière verkoos boven een liefdesrelatie met een toen nog studerende kerel dat hun band uiteindelijk vertroebelde. Zijn haar was anders, dacht ze. Het was korter en donkerder geworden. Uiteraard had Nina de afgelopen jaren wat kerels gehad. Scharrels. Niks serieus. Want ze was al getrouwd met haar werk. Enkel James wist haar indertijd en nu blijkbaar opnieuw terug uit haar lood te doen slagen. Ze wist dat ze niet eeuwig mannen zoals James kon ontlopen. Ze ging kaarsrecht staan en zoals ze zo goed kon, begon ze vol overtuiging en met ellenlange benen naar hem toe te stappen. James keek rechts van zich op en kreeg Nina in het vizier. Zijn pupillen werden zichtbaar groter. “Hallo” zei ze op een nonchalant wijze terwijl ze hem de hand schudde. “Nina Broux. Bent u hier voor het sollicitatiegesprek?” “Nee”, klonk zijn lage stem. “James Lescan. Ik maak deze maand een column voor het blad over Fashion Week in Milaan. En Nina, het zou fijn zijn om de voorbereiding eerst eens deftig door te nemen. Wat denk je, schikt het vanavond in The Vortex?” Nina had een zwak voor een goeie voorbereiding op Fashion Week, lekker gemixte cocktails én knappe mannen die fan van Le Male van Jean Paul Gaultier waren. “Ik zie je om 7pm, James.” repliceerde ze, draaide zich op haar Louboutin hakken om en op de één of andere manier verscheen een glimlach rond haar lippen.
Niets of niemand had Nina ooit het zwijgen opgelegd. Haar moeder niet, de weerman niet, geen vriendin of lul in het verkeer achter een dikke BMW én al zeker niet een kerel, die haar werk en tijd in beslag zou kunnen nemen. Bouche bée was ze, verlamd over heel haar lichaam. Zelf haar tong zocht krachtig naar beweging om woorden terug te spuwen, maar aucun resultaat. Op de één of andere manier zijn ze van praten als twee geobsedeerden over Fashion Week tot een impasse weten te komen. De mojito’s waren hier sans doute verantwoordelijk voor, overtuigde ze zichzelf. Maar toch voelde ze zich nog redelijk bij haar verstand. Enkel haar lichaam wou niet mee. Voet noch hoofd kon ze ook maar iets in beweging brengen. Enkel een warme rilling bleek over haar heen te komen. Ze voelde het warme bloed sneller gaan stromen in haar aderen als een adrenaline rush. De donshaartjes op haar armen en rug waren gaan rijzen. Maar ze kon niks doen. Zij was on hold gezet, terwijl de rest rondom haar aan haar voorbij zoefde aan het tempo waaraan het zou moeten. Haar keel was kurkdroog en zelfs haar lippen kon ze niet zachtjes bevochtigen met haar inmiddels ruwe tong. Zijn ogen waren oneindig diep, donkerbruin. Ze had er nog nooit zo diep in durven kijken. Toen niet, zelf nu was het met moeite. Maar nu kon ze niet anders. Hij had haar die vier kleine -apart betekenisloze- woorden uitgespuwd. De woorden waarover ze nooit stil gestaan had, want ze moest verder. Altijd maar verder met haar top carrière. Ze had geen tijd om te denken over wat het zou inhouden om werkelijk ook die vier minuscule vier woorden terug te zeggen. Maar daar stond ze dan, in een poep chique Jazz bar waar zwarte Amerikanen leuke deuntjes uit hun trompetten en contrabassen wisten te krijgen zonder dat hun ook maar enige moeite leek te zijn. En dat terwijl dit moment het meest difficile uit Nina’s 29-jarige leven bleek te zijn. Ze voelde hoe zijn warme hand de hare raakte. Het was een zalig gevoel.
Niemand kon Nina Broux ooit een woord tegenspreken, laat staan haar van haar stuk doen brengen. Ze was vastberaden, zelfzeker,bref een madame met pit! dacht ze bij zichzelf. Maar vanavond was het anders geweest. Haar maag voelde ineengekrompen en haar hart was vervuld met een warme gloed. Dit was sûrement niet pluis. Oh god, waarom had ze gewoon niet terug geantwoord? Of gewoon maar gereageerd? zoals normale mensen zouden doen. Ze rolde zich om in haar bed, haar hoofd in het kussen gedrukt. Dit is belachelijk! zuchtte ze. Ze stond op, gehuld in een zwart kanten slipje en een ietwat te wijd Johnny Cash t-shirt en besloot zichzelf nog een wodka in te schenken. Hoe lang kende ze James nu al? Zeven jaar? Nee, zo’n goeie acht jaar moet het geweest zijn. Niemand kon haar meer fascineren dan hij. Het X-factor gevoel had ze altijd al bij hem gehad. Hij kon ongelofelijk goed piano spelen, wetend dat hij geen noten kan lezen en het allemaal op buikgevoel doet, fascineerde haar des te meer. Zijn ogen waren altijd zo donkerbruin geweest. Af en toe moest ze zich ervan wegkeren vooraleer ze dans les pommes zou vallen. Ze hadden elkaar leren kennen op een vrijgezellenfeestje, waar zij comme d’habitude weer eens teveel gedronken had. Omdat Nina bijna nooit alleen drinkt thuis, dacht ze bij zichzelf dat het wel eens mocht om erop los te drinken, om geen gêne te vertonen omdat je er toch maar de helft comme ci, comme ça kent en de andere helft tout à fait pas.
Ze besloot er zich aan toe te geven. En deze keer totalement. Zij had hem gebeld in een moment van zwakte en hij had meteen een taxi genomen. Hij kuste haar zachtjes beginnend in haar hals om zo zijn weg langs haar borsten, haar buik en langzamerhand alsmaar dieper te vinden. Nina haar adem stokte eventjes. Dit kon niet waar zijn!? Dit was de eerste mec die haar zomaar zonder dat zij hem ook maar eerst bevredigd had haar chat ging mangeren? Oh mon dieu. Van die gedachte alleen ging ze al bijna van haar stokje. Ze voelde hoe hij zijn warme lippen tegen haar nog hetere binnendijen drukte. Haar hand greep naar het hoofdkussen naast het hare. Ik moet iets hebben om mij aan vast te houden, dacht ze, realiserend dat hij haar al helemaal voor zich gewonnen had bij het uitspreken van die vier minuscule woorden. Ze sloot haar oogleden, haalde nog eens diep adem en beet op haar onderlip. Ze kon zich niet meer inhouden. Een lichte kreun vulde de gigantische ruimte en Nina’s hart.

Mag ik u kussen? tu me demandas.

Beyoncé Run Tour

Krekels in mijn lijf

Leegte. Verschroeid. Niet door brandende liefde maar door onblusbare paniekaanvallen. Het liefst wil ik alle gordijnen in huis hun functionalisme laten gelden. Niet obscuur, gewoon donker. Noem het zwart, niet grijs. Ik zucht en mag niet vergeten terug adem te halen. Niks kan opbeuren. Littéralement geen kat die zorgeloos en tegelijkertijd zo sensueel door het leven baladeert, altijd op zijn vier poten terechtkomt, want die heb ik niet. Kon ik maar wat meer kat zijn, niet humaan. Enfin, psychique au moins. Liefde, je kunt er alleen maar geven. En in het beste scenario enkel hopen dat het nog wederkerigheid kent. Ik koop mij een paternoster en waan mij terug zeven jaar, zorgeloos rondspringend in l’Ardeche. Kan-niet-missen omgeven door overweldigende krekels. Maar dat maakt niet uit, ze zijn er tenminste. Het is er vertrouwelijk blauw. Hemels overdag en marine in de nacht. En wat als niemand er nog om maalt, om puurheid, noem het honnêteté. Waan je dan liefde, opdat zonder, er geen jou kan zijn.

Love disappoints me

Postre por favor

Het was niet alleen zijn perfect witte gebit waar ze zich aan ergerde. Het was zijn attitude en plus. Arrogant tot en met. Geen greintje positieve karma, laat staan dat er een “bedankt” van af kon. Ze kon zijn smoel niet zien, noch zijn Armani Emporio luchten. Al had ze niks tegen het merk op zich. Het was de combinatie van een goddelijke geur op een slecht vel dat vloekte.

Image

Ze had lariekoek aan mensen die haar gebak niet apprecieerden. Daar stond Lucie dan. Een brunette van 1m68 met een bakplaat zelfgemaakte tiramisu in haar handen. Bullshit, dacht ze bij zichzelf en rechte haar rug zodat ze wat imposanter uit de hoek kwam. Ze redeneerden allebei niet nuchter. Niet in de zin van tipsy wezen. – Ook al had Lucie een flinke scheut amaretto in de tiramisu gegoten en uiteraard tijdens het bakken ervan meer dan ze zelf kon weerstaan ervan geproefd. – Maar wegens dwaasheid van hun conversatie en de onverklaarbare spanning die tussen hen hing. Wat dit hoe het zou moeten voelen? dacht ze. Ze vond het kut.

Aan tafel waar vier koppels aan het dessert zaten, ging het er kibbelig aan toe. Robert vertelde anekdotes over hun afgelopen vakantie in Valencia, waar hij samen met zijn vrouw Cara wilde nachten had beleefd. Vergezeld van de nodige commentaar van zij, over hoe het al dan wel niet allemaal aan toe ging. Enfin, wat een zomer overgoten met Italiaanse witte wijn en zaadlozingen was geweest, waren uiteindelijk in een zoon uitgedraaid. Robert was Nacho’s beste vriend sinds hij naar België verhuisd was. De zoon werd hartelijk ontvangen samen met het celibaat en surplus. Die twee hadden sinds de geboorte van kleine Milo praktisch geen seks meer gehad. Was het de kleine niet, had mevrouw hoofdpijn of was ze ‘gewoon moe’. Robert mocht zich de hemel in prijzen als ze tot bij het voorspel kwamen. Een orgasme bereiken was een ander affaire. Soit, idem zoals dat gaat het met de klassieke huwelijkstaart –pas op dat je de sponzige textuur niet aan diggelen brengt– geldt deze regel ook wanneer koppels een delicaat onderwerp aansnijden: dan trek je je best op tijd terug voor alles inéénzakt.

Daar zaten ze dan. Lucie en Nacho, vijf jaar later, getrouwd en elke maand dinerend met nog drie andere gehuwde stellen die ze over de jaren heen hadden leren kennen. Je weet wel, op de cliché plaatsen: grootwarenhuizen, al joggend en wachtend op je vliegtuigticket. Lucie verveelde zich. Ze wou eens onverwachte, spannende verhalen aanhoren, geen doordeweekse rompslomp van het ordinaire samenleven. Dingen over de vaat en de kinderen. Over hoe Mark, de man van Ellie iedere nacht onophoudelijk snurkt en hoe ze al met tampons en kurken van Monbazillac wijnflessen in zijn neus had proberen te stoppen, maar het mocht niet baten. Natalie raadde haar Sleepzz aan. Een of andere spray die effectief leek te zijn waarop haar man Tom haar dankbaar aankeek alsof hij nu wel weer sex met zijn vrouw mocht na nachtenlang op de bank te liggen woelen en puffen. Die blik was er eentje uit de duizend. Ze moest een giechel onderdrukken. De man begon te blozen alsof hij betrapt was en de rest van de tafel gaf Lucie afkeurende blikken, Nacho uitgesloten. Hij keek haar aan alsof ze zijn exclusieve triomf was met een eigen, brute en prachtige mening. De sfeer aan tafel kreeg een lichte deuk, alweer.

Toen ze thuiskwamen hing ze haar jas netjes aan de kapstok in de gang en plofte ze zich neer in de sofa. Ze verkeerde in een lichte roes en dacht aan hoe ze Nacho voor de eerste keer had ontmoet. Hij kwam vijf jaar geleden tegenover haar huis wonen. Een nieuwe overbuurman, met een serieuze jetleg weliswaar. Hij had Lucie haar welkomstgebak aangenomen, geknikt en bijna de deur in haar gezicht gegooid. Furie met kracht 10 beaufort. Nacho was een rasechte Spanjaard. Hij had een mooi gebruinde huid die volgens hem bleek was voor de tijd van het jaar. Hij ging naast haar zitten en schonk zichzelf nog een borrel in. “Lief…” begon ze zacht. Nacho keek op. “Hm?” bracht hij uit, omdat hij nog wodka in zijn mond had. “Vind je ons saai geworden zijn?” vroeg ze hem. Nacho lachte hoorbaar. Zijn ogen blonken door de straatlichten die het huis binnendrongen. “Saai, qué es? No lo comprendo.” Tegen wil en dank proestte Lucie het uit van het lachen en intens verlangen.

Die avond hadden ze wijn gehad als aperitief, uitdagende blikken als voorgerecht, saaie conversaties met kip curry als hoofdgerecht. En tiramisu als dessert. Nou, en omdat Lucie er niet genoeg van kon krijgen, nam ze er nog een flinke scheut orgasme bij.

Scannen maar!

De supermarkt is de meest effectieve datingsplaats. Uiteraard ga je eerst op zoek naar de geschikte yang voor jouw ying. Hoe? Wel, aan de hand van de producten in hun mandje, kun je meteen scannen wie ze zijn of wie ze willen vertegenwoordigen. Je selecteert er zo de getrouwde stellen uit, zelf zonder nog maar naar hun ringvinger te hoeven piepen. Handig toch?! Goed, wat zie ik liggen? Pampers? Een definitieve no-go: afblijven maar! Een man met Tena Lady? Hm, verdacht, beter niet riskeren. Ik wil geen boze vriendin op mijn kop. En plus, ik kom graag op de eerste plaats, geen plan B materiaal. Volgende scan gebeurt op grond van naambekendheid: welke brands slaan ze in? Axe? Gillet? Eristoff? Of eerder J&B Scotch? Heb je te maken met een gezonde man of een stiekeme snoeper? De geraffineerde man die de pizza met zeevruchten van Dr. Oetker in zijn mandje inslaat of een simpele kerel die de regular pizza Hawaï verkiest? Of is het een witte-producten man? Het zijn allemaal kleine details die toch het grote verschil maken. Het is in feite nog onduidelijk voor mij waarom daar bijna geen kat op let. Want ik vind dat het er wél toe doet. Staan ze lang te twijfelen in de schappen of gaat hij recht op zijn doel af? En of hij de pesto van Bertoli neemt en geen Delhaizemerk.

Voor mij is er niks hatelijker dan mannen met het Hamletdilemma. Als ze al twijfelen in de schappen van de ontbijtgranen, twijfelen die mannen wees-er-maar-zeker-van ook als het op seks aankomt. Hm? Eerst die BH ontkoppelen of aan haar oorlelletje knabbelen? Of beide?! Of toch maar eerst ass-grabbing? Inderdaad, ik spreek uit ervaring. Ik ken weinig schaamte. Daarenboven vind ik dat vrouwen vrijuit over seks moeten kunnen praten. En voor wie de laatste maanden nog geen Twitter of Youtube heeft doorbrowsed, twee woorden: ‘Beyoncé’ en ‘Partition’. (alle Beyoncé fans mogen een dansje placeren, uiteraard.) Jay-Z is toch maar een bofkont! Misschien moet ik maar paaldanslessen nemen? Ik neem het in optie. Maar ik ben hier serieus aan het afwijken …

Est-ce que tu aimes le sexe?
Le sexe, je veux dire l’activité physique, le coït, tu aimes ça?

Tu ne t’intéresses pas au sexe ?
Les hommes pensent que les féministes détestent le sexe

mais c’est une activité très stimulante et naturelle que les femmes adorent.

Wie ik ben? OK. Aangezien ik dezer dagen waarschijnlijk één van de enige ben die nog géén datingsprofiel heeft aangemaakt in tijden van sociale-datingcrisis-netwerktijden, stel ik me kort even voor, zoals het horen zou op netwerksites, bien sûr:

Naam: Mona Martens
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 26 jaar
Haarkleur: Côte d’Or melkchocoladebruin
Kleur ogen: Hazelnoot bruin
Maten: 36 / S
Interesses: Mannen, Gin-tonic, zwart kant, YSL, D&G, Dior, Chanel, MAC makeup, zilverkleurige nagellak, avondritjes in een Bentley, Beyoncé & canneloni met Bertoli pesto
Extra: Shakespeare oneliners slaan niet aan. PS: Raf Simons, gij kunt mij sans hésitations krijgen.

Het was daar, tussen de rekken van het hondenvoer – geen mens die weet wat ik daar stond te paraderen – dat het gebeurde. Ik heb niet eens een huisdier, realiseerde ik me als een donderslag bij heldere hemel. Fuck, een passant! hoorde ik de alarmbel in mijn hoofd afgaan, waarna ik mezelf spontaan tegen de rekken duwde, uiteraard met mijn gezicht veel te dicht op zoek naar aangepaste voedsel voor chihuahua’s. Het was dat moment, waarin de harde feiten me letterlijk in het gezicht forceerden. Zou ik voor altijd de supermarkten moet door crossen, scannend op potentieel relatie materiaal of eventuele scharrel? Wat als ik simpelweg nooit de ware vind in de GB, Delhaize, Colruyt, Spar, etc.? Zou het kunnen? En dat ik eerder zo’n ouwe vrijster zal worden met dertien katten waar ik enkel nog oog voor heb? Dat moment waarin de wereld rondom mij on hold werd gezet zoals in de videogames en ik normaal, desondanks onthutst -het zag er me eerder geklutst hondenvoer uit, trouwens- reageerde. “Met echte stukjes eend” las ik luidop voor, alsof ik een gecompliceerde serenade bracht aan Royal Canin. Waw, wat een dure troep voor zo’n kleine beesten! dacht ik. En smeet daarna de 5kg wegende hondendelicatesse iets te enthousiast in mijn plastieken winkelmandje waardoor ik nonchalant (lees: lomp en strompelend) wat door de ene arm ging doorhangen.

OK. Niks aan de hand buiten een armverrekking, onnodig hondenvoer op mijn rekening, schaamte die zich vrijwel meteen omzette in blossen op mijn wangen én en plus een bejaarde dame die zich leek af te vragen of de kwaliteit van haar Dior-montuur en diens inzittende dubbelglazen het peut-être begeven hadden of dat het réellement de dag van vandaag in Yves Saint Laurent’s naam nog mogelijk was om zo lomp door het leven te gaan. Ik streek mijn haren in de plooi en gaf de dame mijn charmantste onbeholpen glimlach, waarna ik mij 90° in tegengestelde richting van haar wegdraaide. Gewoon doorlopen nu en afrekenen. Ik hoorde nog een mannenstem walmen door de afdeling hondenvoer enkele meters achter mij. Het had een warme timbre en klonk tegelijkertijd ongerust. ‘Gaat het, oma?’ Ik piepte over mijn schouder en zag de oude dame nog in choque nastaren. Een jonge man, bruine lokken en ongeschoren baard bedoomde haar Dior met zijn adem, hield ‘m daarna met zijn perfect gevormde armen in de lucht en zag dat het goed was. Hier heb je hem terug. Het zal waarschijnlijk aan de airco liggen. De man maakte avances om de bejaarde dame terug in tweede versnelling te krijgen en keek op, straalrecht in mijn ogen. Als een betrapt klein kind die een volwassen scène toekeek, draaide ik mijn hoofd snel terug recht voor zich op mijn schouders en snelde in vijfde versnelling in mijn donker zilverkleurige Mou’s naar de kassa.

Boy this all for you just walk my way

Just tell me how its lookin’ babe

I do this all for you baby just take aim

And tell me how its lookin babe

Lookin’ babe.

Het is niet dat ik elke dag mijn slag sla in de grootwarenhuizen. Nee, bedankt. De mensen die er werken kennen er mij nu al redelijk. Te goed. En trouwens is het belangrijk dat je tactisch te werk gaat. Mysterie is en blijft sexy. Je wilt niet dat mensen gaan denken dat je een supermarktenslet bent. Het draait hem allemaal om ‘de juiste balans vinden’. Veel is gemakkelijker gezegd dan gedaan, évidemment. Maar moeilijk gaat ook in dit tijdperk waar alles gemaakt en aangepast is opdat de mens encore plus facilement door het leven ouder wordt en navolgens quand même op één of andere reden Q10 plus van Nivea met bakken moet gaan inslaan. Wat vermoeiend allemaal. Wat als ik nu eens een scanner kon uitvinden die automatisch ‘Mister Right’ voor je uitpikt, waarbij het rode lichtje overenthousiast gaat oplichten als een gelukkige discobal. Oh, peut-être kan ik er nog aangepaste kleuren bij verzinnen zodat je op voorhand kan weten welk type man het is. Geel is de humoristische man. Rood is uiteraard het beest in bed. Blauw is de zeevaarder of piraat of whatever. PIEP! Ja! Oh! Oh ja! Ja! Vrouwen zullen mij dankbaar toejuichen. Waarna de man in kwestie op zijn knieën zakt en een kristalheldere Swarovski diamant van tien karaat uit zijn marineblauwe Diesel jeans haalt. (We zijn donderdag, dus verwacht geen op maat gemaakte zondagse maatpakken). Oh! Ja! Jaaa! Jaaaaa! (haha, wees maar zeker dat ik hier de ‘When Harry met Sally’ orgasme scène impliceer.) Want Mister Right neemt geen kronkels, bochten noch dilemma’s op zijn stok. Oh nee, hij weet wat hij wilt. Zonder voorbedachte rade, geheel onbezonnen en gedreven door de goesting.

Image

Now my mascara running, red lipstick smudged
Oh he so horny, yeah he want to fuck
He popped all my buttons, and he ripped my blouse
He Monica Lewinsky-ed all on my gown …

Ik word uit mijn droom verstoord door mijn kat die zich nonchalant langs mijn benen beweegt. Betrapt, ik geef het toe. Ik heb kat nummer één al in huis gehaald. Miauw. Ik heb hem Felix gedoopt. Miauw. Ik wrijf over zijn rug en werp mijn blik op zijn eetbakje. Wat ik zie bevestigt mijn vermoeden. Leeg. Laat mij geen andere keus dan een bakkie lekkere Whiskas met konijnsmaak te halen voor Felix waar die zo dol op is. En op de één of andere manier weet ik niet goed of ik dol ben op dat warme stemtimbre van vorige week in het huisdierenvoer rayon. Maar een drang om die opnieuw te horen blijft nu al enkele dagen hangen. Samen met mijn warhoofd trek ik mijn Marc Jacobs botten aan en kijk naar Felix. ‘Zou ik?’ Meer dan wat ge-miauw krijg ik niet. Wat een kater. Ik durf wedden dat hij meteen de katinnen voor het uitkiezen heeft. ‘Misschien ontmoet ik die knapperd met bruine lokken én zijn omaatje wel weer.’ zeg ik opgewekt tegen het wit-zwartgevlekte beest. Telkens als ik hem zie, bedenk ik dat hij een Chanel pelsje omheeft. ‘Misschien niet.’ Miauw. Het beest heeft gelijk: wees to the point. Ik neem mijn Louis Vuitton handtas en snel de deur uit.