Author: deborelle

Liberté, égalité, fraternité.

BLOODY CHANEL

05.05.15 ELLE x CHANEL Met tact voor en in ere van Coco werd deze dag van “le party” keurig uitgepikt in een boîte de nuit in BXL. Het had marmeren trappen net zoals Chanel haar runways. De naam was dat van een boy, genaamd Louis. Qua datum was er een key element. Simplement de 5. Lang leve symbolique. Lang leve de iconische N° 5 waar dit event allemaal om zinderde. Un nouveau fleuve d’eau première est né. Deze parfum is namelijk een lichtere, naar frisse zeep ruikende en tevens betoverende versie van de oorspronkelijke numéro cinq. Mijn neushaartjes zijn alvast fan, en ik ook. Alors, que faire ce soire? Handmassages met een mouse de bain, makeup salon waar je de nieuwe grey tint oogschaduw over je visage heen kreeg, een coiffure booth voor echte durvers die friseren door onbekende professionals aandurfden. Knappe jonge mannen paradeerden rond met torenhoge stapels macarons. ‘ça m’énerve tous ces gens qui font la queue chez La Durée. Tout ça pour des macarons. Mais bon… Il parait qu’ils sont bons.’ Ik wou dat ik voor de queue van de photobooth kon zeggen. Heureusement hadden we overal flashes van de nieuwe Chanel publicité die je aandacht trokken, zoals deze #theonethatiwant carpet bij de entree van deze magische avond.

chanel2
Nu, we gaan niet overlopen van enthousiasme, ‘le party’ liep letterlijk ten einde om 2h. Misschien was de drank op? Je ne sais pas, maar de DJ draaide goed en hij zag er en plus nog goed uit ook, voor tot zo ver hij het DJ platform ook verliet. Dommage. Ik had nog wat enkele uurtjes kunnen dansen in deze Chanel N°5 trance.

chanel1

I WOKE UP LIKE THIS met een ieniemienie aandenken aan afgelopen nacht: CC initialen, pearls en noir-combo fake tattoo.

ELLE x CHANEL #party5
BLOODY LOUIS, BXL.
COPY ©Deborah Devernay

01.01.15 nouvel an

Les effluves de rhum dans ta voix me font tourner la tête. 

debo hair

‘t Zal nog maar net 2015 geklonken zijn en ik ben de tel al kwijt hoeveel mensen ik een gelukkig nieuwjaar gekust heb. 01/01/05. De dag dat een mens waarschijnlijk de meest bekende én onbekende in 1 dag de wangen afsmakt. De Fransen zijn er een natuurtalent in. Quatre! Quatre! Ah oui, bien sûr. Incroyable. Maar niet degene die je eigenlijk echt wou kussen. Met volle goesting. Op de mond. Daarvoor niet te veel gesmak, maar oprecht. Evidemment, non. Daar sta je dan met je Dior rouge no 999 gestifte lippen, jawel, nog altijd single door het leven gaand op een stevig nieuw paar leder Burberry botten. En maar blijven afsteken op een carrière excuus. Terwijl je daar ondertussen ook nog altijd op een oninteressant laag pitje staat te branden. En ja, ik had die schoenen nodig. Niet het doordrummend bla bla van mijn pa. Dat kon met gemak achterwege blijven. De UPS delivery man klaagt of zaagt niet. Hij wil enkel je handtekening, knikt, zwaait je gedag, draait zijn rug en snelt terug happy naar zijn UPS camionetteje. Enfin, ik wijk af. Zoals de Fransen het zo mooi kunnen zeggen “chérie, ne t’en fais pas, il faut foncer.” En “In het leven heb je ofwel geluk in de liefde ofwel in het spel” selon mijn mammie. Ik ben curieus. Dat is ook nog, ah oui, een onopgeklaard mysterie. Une affaire non résolue. Ze boffen met zo’n dochter, kleindochter en kleine zus. Bijna 22 en nog steeds even energieslopend en ongetwijfeld meer en meer bizar, modenieuwsgierig en koppiger met de jaren. Op een goede manier. Meer alcohol in dat bloed ook. Het is een aangeboren iets. Je ne sais quoi. Affaire classée.

debo red lips

Si vous êtes triste, si vous avez un chagrin d’amour, maquillez-vous, mettez vous du rouge à lèvres
et attaquez, les hommes détestent les pleureuses. (G.C. Chanel)

5. Alweer een nieuw cijfer op het einde van dat jaartal. Een 5. Gabrielle Coco Chanel zou fière zijn geweest. Eindelijk weer een 5 op het einde van een nieuw begin dat enfin op zijn beurt zal vervagen, on-als le parfum lui-même. No 5. Nonchalant. Hors du temps. Ça veut dire, de tous les temps. En zoals een single dat doet, ging deze pas slapen wanneer hij alle sterren aan de hemel heeft gezien. Het waren er 9 vanaf mijn balkon te tellen. Je m’excuse, Coco. Het mocht niet baten. Het was prachtig. Mijn glas was leeg. Mijn hoofd was licht. Mijn tepels stonden stijf. Het was dan ook koud buiten afgelopen nacht. Het zal je dochter, kleindochter of zus maar wezen. Ik zal geen goede voornemens shit verkondigen. Maar ga, en leef zoals het u passe en ten onpasse, want dit is een nieuw jaar dat voor u gegeven werd. Amen.

Chanel no 5

Quand on aime, on est en danger

Hij draagt de naam Francis Riccardo Claude Dumatin, maar in dit verhaal noem ik hem gewoon bij zijn derde naam: Claude. ‘Kloot’ met een stemloze dentale ‘d’ als je het goed uitspreekt in het Frans. Om de simpele reden: hij had er maar één meer. Grof? Nee. Waarom? Omdat het een feit is. En omdat ik dat kan, omdat ik de narrateur van dit kortverhaal ben.

En plus wind ik er geen doekjes om, geen witte alleszins. Je zou ervan verschieten hoe snel uitlaatgassen aan objecten kunnen kleven. Ah, de geur van nafte. Het geluid van de motor. De peugeot 406 dwars door de Champs Elysées. Veel te straf verlicht, zoals altijd, évidemment. Dat ik mij daar een boete knalde was gelukkig maar een opgelichte droom. Ik werd wakker, nat in het zweet. Niet mijn zweet, besefte ik. Ik keek naar Claude, voor zover dat kon in het donker. Hij had zo vaak van die extreme vapeurs midden in de nacht. God weet waarom. Enfin, ik bleef niet langer liggen in het goedje, ging op de tast naar mijn pantoffels, doolde de trap af en voelde hoe de koude lucht langs mijn plakkerige binnendijen schuurde. Ik besloot om een plons te nemen in ons nieuw aangelegd zwembad.

Sin City - pool scene

‘De koffie is koud’ bromde Claude. Ik keek hem liefelijk aan en duwde de knop van de waterkoker nogmaals in, gaf hem een kus op zijn voorhoofd en ging voor hem aan tafel zitten. Ochtenstond had zelden goud in de mond hier thuis. Geen van beiden waren duidelijk ochtendmensen, dat wisten we. Ik hield van hem. Ik hield zoveel van hem. Deels Frans en deels Italiaans bloed. Diepbruine ogen en curieus lange wimpers voor een man, wat hem dat tikkeltje nog meer interessant maakte. Jammer alleen van de steroïden. Hij was hij niet langer dezelfde. Enfin, het was duidelijk dat mijn geliefde wist dat ik het bed verlaten had afgelopen nacht. Onmacht brandde door zijn lichaam, dat weet ik, dat zag ik. Maar ik zweeg wijselijk, schonk hem nog een kop hete koffie in en at mijn croissant op.

Ik draai de tijd even drie jaar terug naar de Euro Fitness in Comines. Ik deed mijn vaste 15 minuten op de chest press machine terwijl hij gewichten van 30 kg per arm easy peasy ophefte. Oh, ik had hem in mijn vizier, wat een armen, wat een rug. Hij deed alsof hij het niet merkte. Stoefer. Toen ik de fitness verliet, kwam hij me achterna. ‘Bonita!’ riep hij. Zijn jachtseizoen was open. Na wat geflirt in de fitness gingen we daten. Claude kwam me oppikken na mijn werk aan het Heilig Hart Ziekenhuis in Roeselare. Ik werkte praktisch altijd de late shifts. 21U stipt zag ik zijn witgelakt geliefde carrosserie op de oprit staan. Hij kwam nooit te laat. Een echte gentleman. Bij het instappen, keek hij mij aan met die onbezonnen blik die ik moeilijk kon weerstaan. En plus had hij zijn Armani trui aan. Goddelijk. Bref, we hadden eerst nog seks in zijn Toyota Corolla vooraleer we een burger gingen steken. Hij was meer voor dat Jap automateriaal. Gisterenavond zaten we er terug. Ik likte mijn lippen af en stifte ze opnieuw. Bloedrood. Louis Vuitton. Hij vroeg de rekening en gaf de serveerster een dikke fooi, zoals altijd. Kluiten had hij zeker. Wat een beest zat er voor mij, letterlijk. Zijn aderen sprongen bijna uit zijn biceps, om nog maar te zwijgen van zijn triceps. Dat goedje deed hem duidelijk geen deugd, dat wist ik toen al.

Bruusk stond hij op, ruimde de tafel af en kwam op me toegestapt, kuste mijn lippen en verliet de keuken. ‘Ti amo’ riep hij me toe vanuit de gang en trok de deur achter zich dicht. De opgezette uitlaat van zijn Toyota Corolla bromde, de geur van nafte zinderde. En na exact 11 seconden was dat unieke geluid vedwenen. Dat familiair gevoel maakte mij deels kalmer ergens in mijn bezorgdheid. Zijn dealer was zijn God. Ik zijn vrouw, dat moest ik apart leren zien, had hij mij uitgelegd. Misschien was ik te koppig om het te willen snappen. Mijn moeder zei me ooit: “Meissie, ware liefde, dat is zoals het leven zelf, dat overkomt u maar ene keer.” Ik trok mijn kleren uit, dook in het nieuw aangelegde zwembad, blies mijn laatste krachten uit en vond eindelijk rust.

Overgave

Je n’en peux point résister.
Lentement, il toucha mes lèvres, je tremblai; paupières reposantes, moi vibrante. Et avec ferveur je tombai en dévouement.
 
Nina is er 29. Met haar lange bruine lokken en haar knock-out wimpers is ze best een femme fatale. Al denkt ze daar zelf niet echt over na. Al vanaf bij de geboorte was ze een pracht van een kind geweest, later een pracht van een dame. Haar uitbundige en gedecideerde karakter wist haar altijd al te brengen waar ze naartoe wilde. Van een zak snoepjes wanneer ze zes jaar was totredactrice bij de Vogue in Londen- een job waar de meeste meisjes spontaan een run on high heels-wedstrijd zouden voor mee lopen mochten ze daarmee de prestige bereiken die Nina bezit- nu: Creative Director om er niet teveel onbenulligheden rond te verkondigen. Het uitbundige zit in haar lijf, haar gedachten. Het francofiele zal ze probablement als aangeboren gen van haarparents hebben meegekregen. Haar ouders wonen in een appartement in de banlieu van Brussel. Haar moeder, Isabelle is op haar 49ste nog even charmant en magnifique, dat moet ze certainement van grand-maman geërfd hebben die in de jaren ’30 model was en mede reclame maakte voor de toen niet zo populaire Lucky Strike. Ze was une bonne amie van Edward Bernays maar gaf toch haar blessing aan Nina’s vader. Gérard Broux, haar papa is er 50. Hij is een échte Fransman die graag af en toe een sigaar rookt en heeft zo’n typische pornomoustache – nog steeds. Het zal die belachelijke, maar nét die ietsje erotisch getinte haarbros onder zijn neus geweest zijn dat haar moeder vapeurs deed krijgen én zijn zwoele Franse accent met een stemtimbre waar je geen nee tegen kunt zeggen en plus– dat ze uiteindelijk deed bezwijken enfin.
A. McQueen_quote_married to work
Oh non! Nina dook weg achter de kopieermachine. De receptioniste keek op van haar telefoon, bekeek het tafereel even waarna ze al lachend haar hoofd schudde en terug verder ging met telefoneren. Nina had af en toe wel van die uit-het-niks manoeuvres. Ze waren er bij de Vogue al aan gewend geraakt. Langzaam stak ze haar hoofd van achter het muurtje. De jongeman die het onthaal was binnen gestapt was haar ex, James Lescan. Hij droeg een maatpak van Christian Dior en zwarte lace up schoenen van Prada. Aan zijn klasse had Nina nooit getwijfeld. Het was het feit dat zij haar carrière verkoos boven een liefdesrelatie met een toen nog studerende kerel dat hun band uiteindelijk vertroebelde. Zijn haar was anders, dacht ze. Het was korter en donkerder geworden. Uiteraard had Nina de afgelopen jaren wat kerels gehad. Scharrels. Niks serieus. Want ze was al getrouwd met haar werk. Enkel James wist haar indertijd en nu blijkbaar opnieuw terug uit haar lood te doen slagen. Ze wist dat ze niet eeuwig mannen zoals James kon ontlopen. Ze ging kaarsrecht staan en zoals ze zo goed kon, begon ze vol overtuiging en met ellenlange benen naar hem toe te stappen. James keek rechts van zich op en kreeg Nina in het vizier. Zijn pupillen werden zichtbaar groter. “Hallo” zei ze op een nonchalant wijze terwijl ze hem de hand schudde. “Nina Broux. Bent u hier voor het sollicitatiegesprek?” “Nee”, klonk zijn lage stem. “James Lescan. Ik maak deze maand een column voor het blad over Fashion Week in Milaan. En Nina, het zou fijn zijn om de voorbereiding eerst eens deftig door te nemen. Wat denk je, schikt het vanavond in The Vortex?” Nina had een zwak voor een goeie voorbereiding op Fashion Week, lekker gemixte cocktails én knappe mannen die fan van Le Male van Jean Paul Gaultier waren. “Ik zie je om 7pm, James.” repliceerde ze, draaide zich op haar Louboutin hakken om en op de één of andere manier verscheen een glimlach rond haar lippen.
Niets of niemand had Nina ooit het zwijgen opgelegd. Haar moeder niet, de weerman niet, geen vriendin of lul in het verkeer achter een dikke BMW én al zeker niet een kerel, die haar werk en tijd in beslag zou kunnen nemen. Bouche bée was ze, verlamd over heel haar lichaam. Zelf haar tong zocht krachtig naar beweging om woorden terug te spuwen, maar aucun resultaat. Op de één of andere manier zijn ze van praten als twee geobsedeerden over Fashion Week tot een impasse weten te komen. De mojito’s waren hier sans doute verantwoordelijk voor, overtuigde ze zichzelf. Maar toch voelde ze zich nog redelijk bij haar verstand. Enkel haar lichaam wou niet mee. Voet noch hoofd kon ze ook maar iets in beweging brengen. Enkel een warme rilling bleek over haar heen te komen. Ze voelde het warme bloed sneller gaan stromen in haar aderen als een adrenaline rush. De donshaartjes op haar armen en rug waren gaan rijzen. Maar ze kon niks doen. Zij was on hold gezet, terwijl de rest rondom haar aan haar voorbij zoefde aan het tempo waaraan het zou moeten. Haar keel was kurkdroog en zelfs haar lippen kon ze niet zachtjes bevochtigen met haar inmiddels ruwe tong. Zijn ogen waren oneindig diep, donkerbruin. Ze had er nog nooit zo diep in durven kijken. Toen niet, zelf nu was het met moeite. Maar nu kon ze niet anders. Hij had haar die vier kleine -apart betekenisloze- woorden uitgespuwd. De woorden waarover ze nooit stil gestaan had, want ze moest verder. Altijd maar verder met haar top carrière. Ze had geen tijd om te denken over wat het zou inhouden om werkelijk ook die vier minuscule vier woorden terug te zeggen. Maar daar stond ze dan, in een poep chique Jazz bar waar zwarte Amerikanen leuke deuntjes uit hun trompetten en contrabassen wisten te krijgen zonder dat hun ook maar enige moeite leek te zijn. En dat terwijl dit moment het meest difficile uit Nina’s 29-jarige leven bleek te zijn. Ze voelde hoe zijn warme hand de hare raakte. Het was een zalig gevoel.
Niemand kon Nina Broux ooit een woord tegenspreken, laat staan haar van haar stuk doen brengen. Ze was vastberaden, zelfzeker,bref een madame met pit! dacht ze bij zichzelf. Maar vanavond was het anders geweest. Haar maag voelde ineengekrompen en haar hart was vervuld met een warme gloed. Dit was sûrement niet pluis. Oh god, waarom had ze gewoon niet terug geantwoord? Of gewoon maar gereageerd? zoals normale mensen zouden doen. Ze rolde zich om in haar bed, haar hoofd in het kussen gedrukt. Dit is belachelijk! zuchtte ze. Ze stond op, gehuld in een zwart kanten slipje en een ietwat te wijd Johnny Cash t-shirt en besloot zichzelf nog een wodka in te schenken. Hoe lang kende ze James nu al? Zeven jaar? Nee, zo’n goeie acht jaar moet het geweest zijn. Niemand kon haar meer fascineren dan hij. Het X-factor gevoel had ze altijd al bij hem gehad. Hij kon ongelofelijk goed piano spelen, wetend dat hij geen noten kan lezen en het allemaal op buikgevoel doet, fascineerde haar des te meer. Zijn ogen waren altijd zo donkerbruin geweest. Af en toe moest ze zich ervan wegkeren vooraleer ze dans les pommes zou vallen. Ze hadden elkaar leren kennen op een vrijgezellenfeestje, waar zij comme d’habitude weer eens teveel gedronken had. Omdat Nina bijna nooit alleen drinkt thuis, dacht ze bij zichzelf dat het wel eens mocht om erop los te drinken, om geen gêne te vertonen omdat je er toch maar de helft comme ci, comme ça kent en de andere helft tout à fait pas.
Ze besloot er zich aan toe te geven. En deze keer totalement. Zij had hem gebeld in een moment van zwakte en hij had meteen een taxi genomen. Hij kuste haar zachtjes beginnend in haar hals om zo zijn weg langs haar borsten, haar buik en langzamerhand alsmaar dieper te vinden. Nina haar adem stokte eventjes. Dit kon niet waar zijn!? Dit was de eerste mec die haar zomaar zonder dat zij hem ook maar eerst bevredigd had haar chat ging mangeren? Oh mon dieu. Van die gedachte alleen ging ze al bijna van haar stokje. Ze voelde hoe hij zijn warme lippen tegen haar nog hetere binnendijen drukte. Haar hand greep naar het hoofdkussen naast het hare. Ik moet iets hebben om mij aan vast te houden, dacht ze, realiserend dat hij haar al helemaal voor zich gewonnen had bij het uitspreken van die vier minuscule woorden. Ze sloot haar oogleden, haalde nog eens diep adem en beet op haar onderlip. Ze kon zich niet meer inhouden. Een lichte kreun vulde de gigantische ruimte en Nina’s hart.

Mag ik u kussen? tu me demandas.

Beyoncé Run Tour

Bad boys

BAD BOYS IN TOWN. Weekend is the time you have and thus, make for your family. After an hour-long parlé with my grannies, I kissed them classicly with quatre bisous bye bye and turned into the street, untill I was drawn to this white lion. Totally bouche bée, I was. Even my grand dad was impressed by the french craftsmanship. (High five, grand dad!) Mon Lion! Where’s the shining owner?

PEUGEOT 308cc. I know it’s not the Peugeot 406 from the TAXI movies from Luc Besson, but when a white Peugeot hits my route, I cannot not think of Marseille and its heavenly port and atmosphere. It makes me want to just drive, explore and feel free, independent and fucking good. Bref, j’accelère.

Peugeot 308cc_Marseille feeling

 Marseille Express à votre service.
TAXI 4

Peugeot selfie with my Peugeot casquette on

 

 

04/08/1961 OBAMA

04/08/1961. THAT’S RIGHT Barack Obama, IT’S YOUR BIRTHDAY. We gonna party like it’s your birthday.  We gon’ sip Martini like it’s your birthday.

dancing Obama

SMOKING HOT. I must admit, yes I do, that Obama, who turned into 53 years of a breathing living and already 5 years the ruler of God-bless-America today. It all went in fifth gear, his chauffeur riding his Beast, its president’s Cadillac Presidential Limo. Who knew a president would say out loud that ‘smoking cannabis is safer than drinking alcohol’? And as a matter of fact, pops into action and makes the law of using cannabis legal stuff. As for himself, he once confessed his occasional urge to have a cigarette, inquiring minds wondered. Oh no, the man is not a straight edge, not at all! He, who drinks Guinness beer, made from Dublin, Ireland, in a local pub with other natives. He who enjoys having a dirty Martini when he takes Michelle out for dinner. He who appreciates a good classical Mexican Margarita (a restaurant in Chicago actually named the cocktail after him! Not bad, not bad!) ‘Shaken please, not stirred’. Now who said that Mondays were uncool?

OBAMA, bless America.
CHEERS, party boy!

Martini

Ingredients for Obama’s Margarita:
1 cup Tequila, preferably a young silver or reposado 100% agave tequila
½ cup Cointreau or other orange liqueur
A cup fresh lime juice, plus a little extra for moistening the rim of the glasses
A little sugar if necessary
About a cup coarse salt for crusting the rim of the glasses
About 3 cups medium ice cubes

 

Maffioso in Courtrai

Wat doet een 60 jaar oude man gehuld in zwart Armani pak met gouden manchettenknopen keurig gestikt au bout van de mouwen en een (let even op de details: zwarte body, kastanjebruine oren, enfin de klassieker dus) Duschamps it-bag geklemd tussen zijn rechtervingers, richting de bus in 2e vitesse versnellend en dat in Courtrai en plein jour? Niettemin verraadden zijn twee joekels van ringen, évidemment gesmolten in goud, om zijn midden- en ringvinger (om de linkerhand, jawel) zijn status en welgesteld vermogen. De looks van een maffiabaas had hij niet gestolen, dat kan ik niet ontkennen. Zijn vrouw daarentegen, daar mag ik niet op vooroordelen. Luttele seconden had hij nodig om mijn long shot te doorkruisen, de bejaarde had mijn aandacht, aucun doute. En om alles duidelijk te laten verlopen: nee, mijn seksuele voorkeur gaat nog altijd niet uit naar de 60+ generatie, enkel appreciatie. Om zomaar even zonder schaamte van de nifty fifties over de naughty ninteties te beginnen: ze bestaan nog steeds. Mannen in witte marcelletjes, haantjes attitude in de bar. Ik moet het je niet uitleggen. Tenzij ze echt Italiaans bloed hebben, met bijhorende gouden kruis aan een ketting, is het aanvaardbaar. Oh gosh, ik zal me dit berouwen als ik dit over 10 jaar terug lees en Herr Lagerfeld het witte marcelletje ondertussen uitgeroepen heeft tot ‘fashion item van het jaar’. Chanel Menswear SS24. M’enfin, Marlon Brando had het in de heavenly seventies dit alles al in het snotje: ‘It’s not personal, it’s business.’ En oké, het mag het cliché zijn dat ik meteen de bejaarde tot Maffioso van Kortrijk bombardeer…  Misschien was het gewoon zijn onafscheidelijke kat die lekker weggemoffeld op de bodem lag te tukken in de it-bag? Ik sluit geen mogelijkheden uit, zeker niet. Maar de drang om dit realistisch shot op het openbaar internet te smijten, is een feit. En op het doorwegend testosteron dat instemmend zal zitten knikken, daar kan ik grof op inzetten.


You can’t hide the thunderbolt.
When it hits you, everybody can see it.
Don’t be ashamed of it, some pray for the thunderbolt.

scene from The Godfather I

with cat

Marlon Brando
scene from The Godfather I

Karl Lagerfeld

Karl Lagerfeld
Creative Director of Chanel

Batailleur tu es

On veut tous être aimé. Aimé de la famille, de les amis, de l’amour formidable, de les animaux domestiques si vous en avez. Non, attendez. Si on reculait une fois et changeait les faits un petit peu? Que vous n’avez que de famille. Est-ce que ce serait assez? Assez pour vous? Est-ce que vous vous sentez aimé d’eux? Réfléchissez. C’est qui, votre famille? Vous en avez beaucoup? Ou vous en avez peu? Est-ce que c’est important? Non. Pas du tout. Elle ne veux qu’être vu, être entendu et être compris. L’amour? Elle n’en sens pas. Elle s’en doute si elle en a en faite, senti, une fois ou zéro fois. Ce n’est pas important. Parce que à la fin, ça deviendra claire qui fait attention. Faites attention aux détailles. Parce que ça ne serait jamais bien, jamais assez. Quand même pas pour eux. Alors réveillez-vous et vous en foncez, c’est cela que font les batailleurs. ‘Pour qui?’ tu me demandes une fois de plus. Je te regarde. Je te demande pardon? Pour moi, imbécile. Batailleuse je suis.

Image

I plead guilty

Als de basisnoten van Gucci Guilty nog maar mijn neushaartjes raken, voel ik hem terug net zo krachtig als toen hij tegen mij, onder mij, ik op zijn gezicht, hij op zijn zij, ik onder hem, ik op hem, hij op mij. Alleen zijn de feiten nu slechts nog flarden aan herinneringen die uiteindelijk tout un coup helemaal gaan vervagen.

Ik heb de malchance (lees: de kans) nooit gekend om in een gezin op te groeien die zich al teveel druk maakte om het, je m’excuse, nog altijd grote taboe, met name: seks, met ‘ks’ in het algemeen Nederlands. ‘Geen schaamte’ was zowat de hoofdregel. Enfin, de dialogen namen voor 99% gedurende mijn kinder- en jongvolwassene periode vorm tussen mijn mam, zuslief en mezelf. Schrap mijn pap uit dit openhartig scenario. En als je nog kunt volgen, reken mijn aangenomen feminisme daar meteen ook maar bij.

Image

I don’t like dropping names but Kurt Cobain is all in my face
How the hell am I gonna tell him Elvis already took first base?

Hij was als een Griekse god, alleen had hij Italiaans bloed. Zo eentje waarvan je denkt dat die rechtstreeks in de SS14 campagnes van Dolce and Gabbana binnengewandeld zijn. Zonder al te veel allures. Ik was amper 21, de maagdelijke leeftijd waar je nog net dat ietsje langer moet wachten om een casino te mogen betreden. Maar ik was nieuwsgierig wat dit orakel mij te bieden had en vooral geil, dus zette ik grof in. Ik beet in zijn oorlelletje, hij scheurde zowat mijn slipje aan flarden. Hij dankte zijn apparence aan zijn naturelle charisma, dat gespierde lijf, een impressionant impresario, daarbovenop die intrigerende blik en niet te vergeten zijn wonderlijk talent mij vijf keer die avond te laten klaarkomen. Oh, mio Dio!

Fue una tortura perderte. Mannen, het zijn de beste acteurs in de tragedie van lust en overspel. Tegelijkertijd willen wij, vrouwen, aandacht én uitdaging. Niet om moeilijk te doen, zoals het merendeel van het testosteron dat ervaart. Eerder omdat wij van Venus komen en zij van Mars. Ah, wat nee. Wat weet ik ervan? Wel waar is dat vrouwen veel te veel zoeken achter de handelingen en surtout uitspraken van mannen. Nee, ze bedoelen er geen achterliggende geheime boodschap mee. Leg het lam voor ik mijn terug blauwe plekken krijg op mijn knieën van het lachen (ja ik smijt mij spontaan op de grond als ik het oprecht grappig vind). Zo ver denken ze niet. In sommige vrouwen zouden ze wat meer van dat testosteron spul mogen steken, dan zouden er al 50% minder nutteloze discussies voortvloeien uit die spraakorganen. Broeiharde discussies, dat zijn de beste, denk maar aan de make-up seks. En inderdaad, Sex and the City trok aan het juiste eind. Er bestaan vier soorten vrouwen in grote lijn: de dramaqueen, de carrièrevrouw, de brave huisvrouw en de flirtgrage uitdaging. Maar allemaal hebben ze één ding gemeen: ze willen seks. Is dat nu in de missionaris, lotus, doggie of nirwana, dat is mij een zorg. Hakuna matata? Nee, Kama Sutra. Een feit dat ik kan bevestigen is wanneer we opgegroeid zijn in een vaderloos gezin, we gewoon zelf die ambetanterik van een buurjongen op zijn bakkes gaan kloppen. We gaan zelf op de tast naar die ene personage die we nooit gekend hebben in onze eigen jeugd. Curieus of niet, zintuiglijke herinneringen blijven het best hangen wanneer we die opnemen op een, wat men noemt, infantiele leeftijd, niet zozeer infantiel brein. Biologie is hoogst interessant, tot je er geen orgasme meer van krijgt en je je gaat vervelen. En hier leg ik uit een uitgesproken link ten scharrel: twee (vaker dan je denk) voorkomende onafscheidbare data: de man en de polygamie. Beschouw ze als wel en wee, als Frank & Frey. Maar Tiffany & Co.? Oh honey, no. Mijn casanova, hij was 1m89, had sterke armen, kon urenlang met mijn haren spelen waarvan ik zo’n heerlijke tintelingen over heel mijn lijf krijg, maakte de beste fajitas die ik ooit naar binnen speelde en was op de kop toe een echt wellustig beest in bed en overal waar het ons uitkwam. Hij verklaarde het jachtseizoen terug voor geopend. En ik, ik besloot dat het een right timing was om de bar te laten weten dat ik niemand nodig had om in plein public alleen buiten te komen (met mijn Ray-Ban Clubmaster op évidemment, zwart).

Image

Son tus manos de hombre
El olor de tu espalda
Lo que no tiene nombre
Lo logró tu mirada

Old dogs, new dicks. News flash: ook single ladies zijn niet bestemd om de leegte, hoe kan ik het simpeler formuleren, leeg te laten. Het rouwproces sleept nu al 8 maand aan en ook Mister Vibrator raakt stilaan zijn charmes kwijt. Oh, en de batterijen op. Zeer vervelend. Sla die reservebatterijen maar met bakken in. Zeer belangrijk. Want je huis helemaal in paniek, ietwat irritatie en half nog in extase uit komen na wat het-kan-toch-niet-waar-zijn-toch-gebeurde na ongeveer tussen stand vier, vlindergevormde clitorisstimulator happy fladderend en bzzzzz bzzz bzz zz, niks, is zeer genânt. I can tell. Toen ik al zuchtend van uitputting bij de lokale apotheek binnen struikelde. Ahum, ja ik had het laatste trede gemist. Ik blijf erbij dat het uit puur enthousiasme was. Niet uit lompheid. Oh en dat zuchten wijt ik aan mijn gebrek aan conditie. Ja, bref, stond hij daar. Een kop groter dan mij, zelf met mijn Manolo Blahniks aan. Waw, wat was hij aantrekkelijk. Net hetgeen je nodig hebt na een seizoen Sex and the City kijken en Samantha Jones’ tekst mee luidop zeggen, met alle movimientos en juiste intonaties. Jammer dat hij dat moest zien. Ik kocht condooms in plaats van batterijen.

Image

Are We Sluts? Toen ik Lily Allen’s single ‘Hard out here’ voor het eerst op radio hoorde, wou ik haar spontaan een high five geven. Eindelijk een vrouw in de artiestenwereld die zegt waar het opstaat, zonder gêne, zonder gelul. Laat mij het brutaal meezingen terwijl ik dit neertyp: If I told you ’bout my sex life, you’d call me a slut. When boys be talking about their bitches, no one’s making a fuss.En zijn het geen seksuele partners, dan is het porno. Kwetsend, maar bewezen volgens een Canadese studie die tot het besluit kwam dat er geen enkele volwassen man niet nog nooit porno heeft gezien. Mannen, waarom ontkennen?If you liked it, then you shoulda put a ring on it? Cry me a river. Ik opponeer niet dat vrouwen onschuldige lammetjes zijn. Alleen, in meerdere, algemene mate: ja. Die verliezen zich helemaal in de aankoop van een nieuw paar schoenen. En wees gewapend, mannen. Tegen Christian Louboutin, daar zegt een vrouw geen ‘nee’ tegen.

ImageChristian Louboutin                                 Manolo Blahnik

Er zijn ondertussen al resem aan boeken gewijd over sexen, hun gedragingen en impulsen, dus ik houd het kort. Ik wil maar het volgende zeggen. De een is niet beter of slechter dan de ander. De daad wint van woord. Beiden veroordeeld wegens schalkse feiten. Het verdict luidt: Guilty.

maxresdefault

For him                                                For her

Topnoten                 Lavendel, Citroen                                   Mandarijn, Roze peper
Hartnoten                 Oranjebloesem                                      Perzik, Lelie, Geranium
Basisnoten            Cederhout, Patchoeli                           Amberachtige noten, Patchoeli