Month: June 2014

Batailleur tu es

On veut tous être aimé. Aimé de la famille, de les amis, de l’amour formidable, de les animaux domestiques si vous en avez. Non, attendez. Si on reculait une fois et changeait les faits un petit peu? Que vous n’avez que de famille. Est-ce que ce serait assez? Assez pour vous? Est-ce que vous vous sentez aimé d’eux? Réfléchissez. C’est qui, votre famille? Vous en avez beaucoup? Ou vous en avez peu? Est-ce que c’est important? Non. Pas du tout. Elle ne veux qu’être vu, être entendu et être compris. L’amour? Elle n’en sens pas. Elle s’en doute si elle en a en faite, senti, une fois ou zéro fois. Ce n’est pas important. Parce que à la fin, ça deviendra claire qui fait attention. Faites attention aux détailles. Parce que ça ne serait jamais bien, jamais assez. Quand même pas pour eux. Alors réveillez-vous et vous en foncez, c’est cela que font les batailleurs. ‘Pour qui?’ tu me demandes une fois de plus. Je te regarde. Je te demande pardon? Pour moi, imbécile. Batailleuse je suis.

Image

I plead guilty

Als de basisnoten van Gucci Guilty nog maar mijn neushaartjes raken, voel ik hem terug net zo krachtig als toen hij tegen mij, onder mij, ik op zijn gezicht, hij op zijn zij, ik onder hem, ik op hem, hij op mij. Alleen zijn de feiten nu slechts nog flarden aan herinneringen die uiteindelijk tout un coup helemaal gaan vervagen.

Ik heb de malchance (lees: de kans) nooit gekend om in een gezin op te groeien die zich al teveel druk maakte om het, je m’excuse, nog altijd grote taboe, met name: seks, met ‘ks’ in het algemeen Nederlands. ‘Geen schaamte’ was zowat de hoofdregel. Enfin, de dialogen namen voor 99% gedurende mijn kinder- en jongvolwassene periode vorm tussen mijn mam, zuslief en mezelf. Schrap mijn pap uit dit openhartig scenario. En als je nog kunt volgen, reken mijn aangenomen feminisme daar meteen ook maar bij.

Image

I don’t like dropping names but Kurt Cobain is all in my face
How the hell am I gonna tell him Elvis already took first base?

Hij was als een Griekse god, alleen had hij Italiaans bloed. Zo eentje waarvan je denkt dat die rechtstreeks in de SS14 campagnes van Dolce and Gabbana binnengewandeld zijn. Zonder al te veel allures. Ik was amper 21, de maagdelijke leeftijd waar je nog net dat ietsje langer moet wachten om een casino te mogen betreden. Maar ik was nieuwsgierig wat dit orakel mij te bieden had en vooral geil, dus zette ik grof in. Ik beet in zijn oorlelletje, hij scheurde zowat mijn slipje aan flarden. Hij dankte zijn apparence aan zijn naturelle charisma, dat gespierde lijf, een impressionant impresario, daarbovenop die intrigerende blik en niet te vergeten zijn wonderlijk talent mij vijf keer die avond te laten klaarkomen. Oh, mio Dio!

Fue una tortura perderte. Mannen, het zijn de beste acteurs in de tragedie van lust en overspel. Tegelijkertijd willen wij, vrouwen, aandacht én uitdaging. Niet om moeilijk te doen, zoals het merendeel van het testosteron dat ervaart. Eerder omdat wij van Venus komen en zij van Mars. Ah, wat nee. Wat weet ik ervan? Wel waar is dat vrouwen veel te veel zoeken achter de handelingen en surtout uitspraken van mannen. Nee, ze bedoelen er geen achterliggende geheime boodschap mee. Leg het lam voor ik mijn terug blauwe plekken krijg op mijn knieën van het lachen (ja ik smijt mij spontaan op de grond als ik het oprecht grappig vind). Zo ver denken ze niet. In sommige vrouwen zouden ze wat meer van dat testosteron spul mogen steken, dan zouden er al 50% minder nutteloze discussies voortvloeien uit die spraakorganen. Broeiharde discussies, dat zijn de beste, denk maar aan de make-up seks. En inderdaad, Sex and the City trok aan het juiste eind. Er bestaan vier soorten vrouwen in grote lijn: de dramaqueen, de carrièrevrouw, de brave huisvrouw en de flirtgrage uitdaging. Maar allemaal hebben ze één ding gemeen: ze willen seks. Is dat nu in de missionaris, lotus, doggie of nirwana, dat is mij een zorg. Hakuna matata? Nee, Kama Sutra. Een feit dat ik kan bevestigen is wanneer we opgegroeid zijn in een vaderloos gezin, we gewoon zelf die ambetanterik van een buurjongen op zijn bakkes gaan kloppen. We gaan zelf op de tast naar die ene personage die we nooit gekend hebben in onze eigen jeugd. Curieus of niet, zintuiglijke herinneringen blijven het best hangen wanneer we die opnemen op een, wat men noemt, infantiele leeftijd, niet zozeer infantiel brein. Biologie is hoogst interessant, tot je er geen orgasme meer van krijgt en je je gaat vervelen. En hier leg ik uit een uitgesproken link ten scharrel: twee (vaker dan je denk) voorkomende onafscheidbare data: de man en de polygamie. Beschouw ze als wel en wee, als Frank & Frey. Maar Tiffany & Co.? Oh honey, no. Mijn casanova, hij was 1m89, had sterke armen, kon urenlang met mijn haren spelen waarvan ik zo’n heerlijke tintelingen over heel mijn lijf krijg, maakte de beste fajitas die ik ooit naar binnen speelde en was op de kop toe een echt wellustig beest in bed en overal waar het ons uitkwam. Hij verklaarde het jachtseizoen terug voor geopend. En ik, ik besloot dat het een right timing was om de bar te laten weten dat ik niemand nodig had om in plein public alleen buiten te komen (met mijn Ray-Ban Clubmaster op évidemment, zwart).

Image

Son tus manos de hombre
El olor de tu espalda
Lo que no tiene nombre
Lo logró tu mirada

Old dogs, new dicks. News flash: ook single ladies zijn niet bestemd om de leegte, hoe kan ik het simpeler formuleren, leeg te laten. Het rouwproces sleept nu al 8 maand aan en ook Mister Vibrator raakt stilaan zijn charmes kwijt. Oh, en de batterijen op. Zeer vervelend. Sla die reservebatterijen maar met bakken in. Zeer belangrijk. Want je huis helemaal in paniek, ietwat irritatie en half nog in extase uit komen na wat het-kan-toch-niet-waar-zijn-toch-gebeurde na ongeveer tussen stand vier, vlindergevormde clitorisstimulator happy fladderend en bzzzzz bzzz bzz zz, niks, is zeer genânt. I can tell. Toen ik al zuchtend van uitputting bij de lokale apotheek binnen struikelde. Ahum, ja ik had het laatste trede gemist. Ik blijf erbij dat het uit puur enthousiasme was. Niet uit lompheid. Oh en dat zuchten wijt ik aan mijn gebrek aan conditie. Ja, bref, stond hij daar. Een kop groter dan mij, zelf met mijn Manolo Blahniks aan. Waw, wat was hij aantrekkelijk. Net hetgeen je nodig hebt na een seizoen Sex and the City kijken en Samantha Jones’ tekst mee luidop zeggen, met alle movimientos en juiste intonaties. Jammer dat hij dat moest zien. Ik kocht condooms in plaats van batterijen.

Image

Are We Sluts? Toen ik Lily Allen’s single ‘Hard out here’ voor het eerst op radio hoorde, wou ik haar spontaan een high five geven. Eindelijk een vrouw in de artiestenwereld die zegt waar het opstaat, zonder gêne, zonder gelul. Laat mij het brutaal meezingen terwijl ik dit neertyp: If I told you ’bout my sex life, you’d call me a slut. When boys be talking about their bitches, no one’s making a fuss.En zijn het geen seksuele partners, dan is het porno. Kwetsend, maar bewezen volgens een Canadese studie die tot het besluit kwam dat er geen enkele volwassen man niet nog nooit porno heeft gezien. Mannen, waarom ontkennen?If you liked it, then you shoulda put a ring on it? Cry me a river. Ik opponeer niet dat vrouwen onschuldige lammetjes zijn. Alleen, in meerdere, algemene mate: ja. Die verliezen zich helemaal in de aankoop van een nieuw paar schoenen. En wees gewapend, mannen. Tegen Christian Louboutin, daar zegt een vrouw geen ‘nee’ tegen.

ImageChristian Louboutin                                 Manolo Blahnik

Er zijn ondertussen al resem aan boeken gewijd over sexen, hun gedragingen en impulsen, dus ik houd het kort. Ik wil maar het volgende zeggen. De een is niet beter of slechter dan de ander. De daad wint van woord. Beiden veroordeeld wegens schalkse feiten. Het verdict luidt: Guilty.

maxresdefault

For him                                                For her

Topnoten                 Lavendel, Citroen                                   Mandarijn, Roze peper
Hartnoten                 Oranjebloesem                                      Perzik, Lelie, Geranium
Basisnoten            Cederhout, Patchoeli                           Amberachtige noten, Patchoeli

Un dimanche inattendu

Het huis rook naar vers gezette cappuccino en suikerzoete pannenkoeken. Nora zat met haar benen opgetrokken aan de keukentafel de ELLE te doorbladeren.
Asjemenou, die nieuwe zomercollectie van Gucci is om wild van te worden!” Nora hield haar vingers strak bij een bladzijde uit de ELLE. Daar was hij dan, de prachtigste bag die Nora ooit in haar leven had gezien. Een bruine in bamboe leren handbag van Gucci met stressels.
Oh! Ik wil deze Gucci bag!
Oh my Gucci, for sure!” zei Leonore terwijl ze iets te enthousiast en onoplettend nog een pannenkoek de lucht in gooide.
Maar veel te duur voor een net afgestudeerde student.” mijmerde Nora.
Nou, dat kun je gaan verwachten van begeerde fashion merken. Oh fuck!” Leonore mikte haar speciale pannenkoekenpan die ze van haar zus als kerstcadeau had gekregen zo goed mogelijk onder de neervallende pannenkoek en kon hem nog net opvangen. Nou, de ene helft in de pan, de andere helft erover. “Dat was nipt!” zei ze best trots op zichzelf. Nala was al op het aanrecht gesprongen. Haar staart ging sierlijk heen en weer. Ze spinde.
Die kat is niet te vatten!”beaamde Nora haar hoofd afkeurend schuddend en nam een grote slok van haar cappuccino.
Dag Nala, wil jij ook een pannenkoek?” vroeg Leonore.

Image

Nala was Leonore’s huiskat en had de vreemdste gewoonte om verlekkerd te zijn op haar pannenkoeken. Enkel en alleen deze die Leonore bakte; romig en nog warm. Leonore trok de pannenkoek in kleine stukjes en legde die in een bordje.
Veel te verwend! En, ohn, eigenlijk veel te lief om nee tegen te zeggen! En echt, als ik ooit deze Gucci bag kan veroorloven, me-teen! Ik zou er alles voor doen! En … O em géé, Leonore! Kijk!” Leonore draaide zich om.
Wat?!”
Kijk naar die man die daar aan de overkant van de straat aan het fietsen is!” De keuken gaf zicht op de straatkant via een gigantisch groot wit raam. De gordijnen waren van flanel. De tapijten op de grond van schapenwol. Leonore hield vast aan traditionele prioriteiten zoals familie en gezelligheid. Ooit droomde ze ervan een kindje te krijgen, maar voorlopig was ze gelukkig met haar man en haar kat, Nala. Haar zus die haar random om de zoveel tijd de oren van haar hoofd tetterde met haar driftige karakter nam ze er graag bij. In sommige opzichten waren ze als Ying en Yang. In anderen als Frank en Frey.
Aan de overkant van de straat fietste een man met een zakje van de bakker boven zijn hoofd. De nieuwe zomercollectie van Gucci mocht dan wel in alle modebladen bezienswaardig zijn én het feit dat het al lente was en plus hield het weer er niet van tegen om regen met bakken uit de lucht te doen kletsen.
Levensgevaarlijk!” brulde Nora uit.
Oh god, zo regenen! De wolken waren al zo donker aan het worden ginds verder. Je ziet bijna geen steek in dit weer.”
Oh my God, Leonore …”
En die man zou beter fietsen met licht aan. Gatver en ik moet mijn tuinstoelen nog binnenzetten! Die stoffen kussen zullen al helemaal doorweekt zijn. Kut …”
Fuck! Leonore, …” Nora kon geen woord tussen de ratelende Leonore krijgen die duidelijk verward werd door de regen, buitenstaande tuinstoelen en aanbakkende pannenkoeken.
“… Kut, kut, kut! Mijn pannenkoeken! Pas op, Nala! Shjoe!” Ze jaagde Nala van het aanrecht af.
Leonore!”
Waaaaat?!” BAM! Een hard knal. De zusjes keken elkaar totaly in shock aan.

Oh my gosh! Oh my gosh! Oh my gosh!” panikeerde Nora.
911?” Leonore had haar mobieltje al aan haar oor. “Er is een ongeval gebeurd in de Cederlaan. Ik denk dat dit ernstig is. Big. Erg. Uhu. Oké, oké, nee. Oké.” had ze er nog uit weten te stotteren.
Beide zussen renden de trap af, op in de kletterende regen. De eigenaar van de zwarte Volvo XC90 was ondertussen al zijn wagen uitgestapt. De man met het zakje van de bakker boven zijn hoofd die op de fiets zat – die er nu duidelijk naast lag, bloedde aan zijn hoofd. Hij schreeuwde het uit van de pijn. De plas regenwater was een plas bloed geworden. Nora werd misselijk van het tafereel.
Kunnen we iets doen?”
Nee. Laat mij maar, dit is mijn schuld.”
De chauffeur van de zwarte Volvo was een kerel van rond de 40 jaar. Hij was al grijswordend voor zolang ze het door de regen kon zien en was duidelijk in shock maar knielde vastberaden neer bij het slachtoffer en depte zijn wonde met een stoffen zakkendoek. Om zijn ringvinger had hij een dikke witte diamanten ring. Hij deed Nora aan Mister White van Reservoir Dogs denken. Even dacht ze dat hij de verwonde man zou sussen, hem zeggen dat de smerissen hun niet zouden vinden, daarna meesleuren in zijn wagen -wel geen Cadillac Coupe DeVille- en desnoods in de kofferbak, om daarna naar het pakhuis te rijden en hem daar dood te laten bloeden. Enkel was deze hulpeloze man niet in de buik neergeschoten. En hij heette niet Mister Orange, voor zover ze -niet- wist.
Leonore begon te wenen. Je kon nauwelijks zeggen of haar Chanel mascara uitgelopen was door de hevige regen of door haar non-stop tranendal die van haar wangen rolde.
Gatver, Nora. Dit is vies. Zoiets heb ik nog nooit eerder meegemaakt.”
Nora kon haar geen antwoord geven. Ze stond zelf gebiologeerd naar het hele plaatje te kijken, een beetje bang maar toch veel opgelucht dat aanrijder de situatie en de weerloze man kon beheersen. Hij is dit soort louche zaakjes gewend, dacht Nora. Mensen aanrijden, mensen folteren en mensen afknallen. Ofwel zat hij in de maffia-business. Het was het één of het ander.
Hebben jullie de ambulance al gebeld?” zei de Volvo-chauffeur verward.
Ja, ja…” stotterde Leonore.
Nog geen twee minuten later kon je de loeiende ambulance al horen afkomen.

Nora stond aan de koffie-automaat. Haar beste vriend bij stressgelegenheden, en deze situatie was daar een perfect moment voor. Leonore zat in de gang, nog steeds bibberend op een stoeltje met een rood kussen waar al veel te veel mensen bang de uren van hun geliefde hebben afgewacht. Dit is geen geliefde, dacht Nora. Ze vroeg zich af waar de Volvo XC90-chauffeur zo snel naartoe moest nadat de ambulanciers de half doodbloedende man in hun gele grote automobiel hadden gelegd. De dokter kwam tevoorschijn. Leonore sprong meteen recht.
Heeft u meer nieuws?”
Ja. Helaas, het ziet er niet al te best uit voor Meneer Brown.”
Wanneer komt zijn familie?” vroeg Nora.
We hebben geen familiale relaties gevonden, noch in zijn cell phone, noch online.”
Nora trok haar ogen tot spleetjes en zipte van haar hete koffie. Haar gedachten raasden als een gek, maar ze kon niet helder denken. Haar hele lichaam was nog lichtjes in schok. Nog nooit had ze zoveel bloed bijeen gezien, zelf niet in de praktijkcolleges gedurende haar 4 jaar durende Biologie & Chemie Master opleiding.
Maar hij wil de jongedame met het bruine haar nog eens zien, drong hij aan.” Nora werd plots uit haar gedachtenstroom gerukt.
Mij!?” Nora voelde een rilling over haar rug glijden.
Mij!? Ik bedoel: jou?” echode Leonore.
Leonore was van nature ook bruinharig, maar kleurde het blond sedert haar 20ste verjaardag. Nora wisselde een mum van een seconde een blik uit met Leonore. Er werden optrekkende wenkbrauwen gewisseld.
Oké.” bracht ze er na een ongemakkelijke stilte uit die door de wit geschilderde muren van de gestileerde gang weergalmde.

Hoezo “Oké”? dacht ze bij zichzelf. Ik ken die man helemaal niet! “Oké…” Ze voelde zich nerveus en friemelde aan haar mouwen van haar truitje terwijl ze de kamer binnenliep – binnen‘slenterde‘ is misschien een meer gepaste verwoording hier? Ze hield haar ene hand met de vingers open voor haar ogen als een klein kindje. De man was helemaal ingepakt in verband rond zijn voorhoofd. Zijn been was blijkbaar ook gebroken. Van de rest van zijn lichaamsdelen vroeg Nora zich af of die nog helemaal in tact waren aangezien ze onder de lakens waren gestopt. Daar stond ze dan, wachtend. Ze durfde niet eerst beginnen praten. Na tien minuten kwam er beweging in het toegetakelde lichaam; zijn wijsvinger ging traag en beverig de lucht in. Hij wou iets aanwijzen, iets tonen. Zijn mond ging open maar er kwam geen deftig geluid uit; alleen gekreun.
Kkkk…veesssss kkk…”
De man probeerde tal van keren een wat normale zin uit te brengen. Uiteindelijk leidde zijn moedige pogingen tot resultaat.
Kijk in mijn vestzak.”
Nora betrouwde het zaakje niet maar liep toch naar de stoel waar zijn bruine leren vest aanhing.
De binnenzak.”
Ze raakte voorzichtig de voering van de vest aan, tot ze een binnenzak voelde. Er zat een creditkaart in, kauwgom en wat losse muntstukken. Ze haalde er een revolver uit. Even moest ze toch die dikke brok in haar keel doorslikken. Daar stond de bruinharige jongedame dan, midden in een ziekenhuisruimte met een shotgun in haar handen. Het vuurwapen voelde koud aan, nog wat wak van de doorweekte vest.
Kun je daar mee om, juffie?” vroeg de man haar rechtuit.
“Wat!? Ik? Nee. Nee!” antwoordde Nora geschrokken. Ze voelde zich opeens een crimineel. Bijna liet ze het wapen vallen uit degout. Wat was hier de bedoeling van? Maar ze vroeg het hem niet. Ze keek hem aan. Plots kreeg ze een flashback. Ze kon er zich niet tegen verweren. Nora zag zichzelf haar vingers strak bij een bladzijde uit de ELLE houden. Daar was hij dan, de prachtigste bag die Nora ooit had gezien in haar leven. Een bruine in bamboe leren handbag van Gucci met stressels. Haar ogen fonkelden. Zijn ogen bleven iedere kleinste beweging van haar volgen: haar handen stevig om het geweer, haar borstkas die op en neer ging, haar voeten die wat ongemakkelijk stonden. Meneer Brown knikte een keer. Traag. Duidelijk. Hij was niet bang. Hij had wel voor hetere vuren gestaan, net zoals Mister Orange, precies hoe Quentin Tarantino hem had voorgesteld; niet zoals Nora zichzelf had ingebeeld als personage, want enige de vrouw in de film gaat in het begin al dood. Doodgeschoten uit zelfverdediging. Haar handen zweetten. Nora ging zwaarder gaan ademhalen. Mister Brown keek haar recht in haar ogen. Ze richtte het shotgun recht op zijn voorhoofd, liet de adrenaline door haar lijf gieren en kneep haar ogen zo stevig mogelijk dicht. PANG!

Nora hapte naar adem en schoot recht in haar bed, kletsnat in haar eigen zweet. Ze keek rond zich heen en zag een haar digitale wekkerradio staan. De regen kletterde hard tegen haar veluxraam. 5u38. Acht uur geleden had ze “Reservoir Dogs” van Quentin Tarantino bekeken. Binnen negen uur zou ze bij Leonore de ELLE aan de keukentafel zitten te doorbladeren. Vandaag waren we zondag 1 juni; Nora zou pannenkoeken bij haar zus gaan eten. “Oh my Gucci.” murmelde ze stil.

GUCCI bagGucci bamboo handbag    vanaf €2.100