life

Krekels in mijn lijf

Leegte. Verschroeid. Niet door brandende liefde maar door onblusbare paniekaanvallen. Het liefst wil ik alle gordijnen in huis hun functionalisme laten gelden. Niet obscuur, gewoon donker. Noem het zwart, niet grijs. Ik zucht en mag niet vergeten terug adem te halen. Niks kan opbeuren. Littéralement geen kat die zorgeloos en tegelijkertijd zo sensueel door het leven baladeert, altijd op zijn vier poten terechtkomt, want die heb ik niet. Kon ik maar wat meer kat zijn, niet humaan. Enfin, psychique au moins. Liefde, je kunt er alleen maar geven. En in het beste scenario enkel hopen dat het nog wederkerigheid kent. Ik koop mij een paternoster en waan mij terug zeven jaar, zorgeloos rondspringend in l’Ardeche. Kan-niet-missen omgeven door overweldigende krekels. Maar dat maakt niet uit, ze zijn er tenminste. Het is er vertrouwelijk blauw. Hemels overdag en marine in de nacht. En wat als niemand er nog om maalt, om puurheid, noem het honnêteté. Waan je dan liefde, opdat zonder, er geen jou kan zijn.

Love disappoints me

Advertisements

Postre por favor

Het was niet alleen zijn perfect witte gebit waar ze zich aan ergerde. Het was zijn attitude en plus. Arrogant tot en met. Geen greintje positieve karma, laat staan dat er een “bedankt” van af kon. Ze kon zijn smoel niet zien, noch zijn Armani Emporio luchten. Al had ze niks tegen het merk op zich. Het was de combinatie van een goddelijke geur op een slecht vel dat vloekte.

Image

Ze had lariekoek aan mensen die haar gebak niet apprecieerden. Daar stond Lucie dan. Een brunette van 1m68 met een bakplaat zelfgemaakte tiramisu in haar handen. Bullshit, dacht ze bij zichzelf en rechte haar rug zodat ze wat imposanter uit de hoek kwam. Ze redeneerden allebei niet nuchter. Niet in de zin van tipsy wezen. – Ook al had Lucie een flinke scheut amaretto in de tiramisu gegoten en uiteraard tijdens het bakken ervan meer dan ze zelf kon weerstaan ervan geproefd. – Maar wegens dwaasheid van hun conversatie en de onverklaarbare spanning die tussen hen hing. Wat dit hoe het zou moeten voelen? dacht ze. Ze vond het kut.

Aan tafel waar vier koppels aan het dessert zaten, ging het er kibbelig aan toe. Robert vertelde anekdotes over hun afgelopen vakantie in Valencia, waar hij samen met zijn vrouw Cara wilde nachten had beleefd. Vergezeld van de nodige commentaar van zij, over hoe het al dan wel niet allemaal aan toe ging. Enfin, wat een zomer overgoten met Italiaanse witte wijn en zaadlozingen was geweest, waren uiteindelijk in een zoon uitgedraaid. Robert was Nacho’s beste vriend sinds hij naar België verhuisd was. De zoon werd hartelijk ontvangen samen met het celibaat en surplus. Die twee hadden sinds de geboorte van kleine Milo praktisch geen seks meer gehad. Was het de kleine niet, had mevrouw hoofdpijn of was ze ‘gewoon moe’. Robert mocht zich de hemel in prijzen als ze tot bij het voorspel kwamen. Een orgasme bereiken was een ander affaire. Soit, idem zoals dat gaat het met de klassieke huwelijkstaart –pas op dat je de sponzige textuur niet aan diggelen brengt– geldt deze regel ook wanneer koppels een delicaat onderwerp aansnijden: dan trek je je best op tijd terug voor alles inéénzakt.

Daar zaten ze dan. Lucie en Nacho, vijf jaar later, getrouwd en elke maand dinerend met nog drie andere gehuwde stellen die ze over de jaren heen hadden leren kennen. Je weet wel, op de cliché plaatsen: grootwarenhuizen, al joggend en wachtend op je vliegtuigticket. Lucie verveelde zich. Ze wou eens onverwachte, spannende verhalen aanhoren, geen doordeweekse rompslomp van het ordinaire samenleven. Dingen over de vaat en de kinderen. Over hoe Mark, de man van Ellie iedere nacht onophoudelijk snurkt en hoe ze al met tampons en kurken van Monbazillac wijnflessen in zijn neus had proberen te stoppen, maar het mocht niet baten. Natalie raadde haar Sleepzz aan. Een of andere spray die effectief leek te zijn waarop haar man Tom haar dankbaar aankeek alsof hij nu wel weer sex met zijn vrouw mocht na nachtenlang op de bank te liggen woelen en puffen. Die blik was er eentje uit de duizend. Ze moest een giechel onderdrukken. De man begon te blozen alsof hij betrapt was en de rest van de tafel gaf Lucie afkeurende blikken, Nacho uitgesloten. Hij keek haar aan alsof ze zijn exclusieve triomf was met een eigen, brute en prachtige mening. De sfeer aan tafel kreeg een lichte deuk, alweer.

Toen ze thuiskwamen hing ze haar jas netjes aan de kapstok in de gang en plofte ze zich neer in de sofa. Ze verkeerde in een lichte roes en dacht aan hoe ze Nacho voor de eerste keer had ontmoet. Hij kwam vijf jaar geleden tegenover haar huis wonen. Een nieuwe overbuurman, met een serieuze jetleg weliswaar. Hij had Lucie haar welkomstgebak aangenomen, geknikt en bijna de deur in haar gezicht gegooid. Furie met kracht 10 beaufort. Nacho was een rasechte Spanjaard. Hij had een mooi gebruinde huid die volgens hem bleek was voor de tijd van het jaar. Hij ging naast haar zitten en schonk zichzelf nog een borrel in. “Lief…” begon ze zacht. Nacho keek op. “Hm?” bracht hij uit, omdat hij nog wodka in zijn mond had. “Vind je ons saai geworden zijn?” vroeg ze hem. Nacho lachte hoorbaar. Zijn ogen blonken door de straatlichten die het huis binnendrongen. “Saai, qué es? No lo comprendo.” Tegen wil en dank proestte Lucie het uit van het lachen en intens verlangen.

Die avond hadden ze wijn gehad als aperitief, uitdagende blikken als voorgerecht, saaie conversaties met kip curry als hoofdgerecht. En tiramisu als dessert. Nou, en omdat Lucie er niet genoeg van kon krijgen, nam ze er nog een flinke scheut orgasme bij.

Ne gâche pas ta vie

Als ik zo mijn kinderen bezig hoor en zie, breekt mijn hart een beetje. Ik kan het niet negeren. Ik kan het niet verstoppen. Ik kan hun geen ongelijk geven. Eén voor één heb ik ze graag gezien. Graag gezien op mijn eigenzinnig -ja, soms domme, meestal onverklaarbare en af en toe onterechte- manier. Wat verwacht een mens van een vader? Een vader die met de oude stempel is opgegroeid. Een stempel die over de jaren heen nooit is afgewassen. Ikzelf had er vooraf nooit bij stil gestaan. Men draait mee met de maatschappij. Een verwend kind zal nooit beseffen hoe verwend hij werkelijk is. Een ouwe vader die er is, maar er eigenlijk niet is, zal nooit beseffen dat hij er eigenlijk nooit geweest is. Nooit geweest is, voor de kinderen, voor zijn vrouw, voor zijn gezin, voor zichzelf. Hij draait mee. Hij doet wat hem opgedragen wordt maar denkt niet verder. Hij denkt alleen aan het verleden en aan hoe het beter kon. Beseft hij dan niet dat dit het leven is? Dat dit zijn leven is en dat hij het moet ‘op-leven’? Kan hij er wel van genieten? Van zijn kinderen, zijn vrouw, zijn gezin en zijn leven? Of moet hij dat ook telkens verteld worden? Opnieuw en opnieuw?

Chaplin

Ik zou mijzelf de schuld moeten geven maar ik doe het niet. Noem mij dan maar egoïstisch of egocentrisch. Maar als het op geld aankomt, dan ben ik er. Het werk roept altijd. Altijd roept het en ik roep terug. Steeds harder en harder. Ik besef niet dat het zo hard is, was. Een hand van een vader kan ruw zijn. Mijn moeder zei altijd dat een pets geen kwaad kon. Zo dacht ik er ook over. Hoe breng je je kinderen anders groot? Ze horen te leren wat kan en wat niet kan. Zo denk ik erover. Maar ik zie ze graag, mijn kinderen. Ik had ze graag nog wat langer gezien, nog wat langer met harde hand groot gebracht. Want een vader hoort hart te zijn, niet? Een pets kan geen kwaad, zei mijn moeder me. Dat hebben ze mij toch altijd verteld. Hard? Hart? Ik weet hoe ik het moet schrijven. Je vader is daar niet slim genoeg voor, dat weet je mijn kind.

Image

Geld, dat is met een ‘d’. Dat is zeker. Dat is mijn leven.

Scannen maar!

De supermarkt is de meest effectieve datingsplaats. Uiteraard ga je eerst op zoek naar de geschikte yang voor jouw ying. Hoe? Wel, aan de hand van de producten in hun mandje, kun je meteen scannen wie ze zijn of wie ze willen vertegenwoordigen. Je selecteert er zo de getrouwde stellen uit, zelf zonder nog maar naar hun ringvinger te hoeven piepen. Handig toch?! Goed, wat zie ik liggen? Pampers? Een definitieve no-go: afblijven maar! Een man met Tena Lady? Hm, verdacht, beter niet riskeren. Ik wil geen boze vriendin op mijn kop. En plus, ik kom graag op de eerste plaats, geen plan B materiaal. Volgende scan gebeurt op grond van naambekendheid: welke brands slaan ze in? Axe? Gillet? Eristoff? Of eerder J&B Scotch? Heb je te maken met een gezonde man of een stiekeme snoeper? De geraffineerde man die de pizza met zeevruchten van Dr. Oetker in zijn mandje inslaat of een simpele kerel die de regular pizza Hawaï verkiest? Of is het een witte-producten man? Het zijn allemaal kleine details die toch het grote verschil maken. Het is in feite nog onduidelijk voor mij waarom daar bijna geen kat op let. Want ik vind dat het er wél toe doet. Staan ze lang te twijfelen in de schappen of gaat hij recht op zijn doel af? En of hij de pesto van Bertoli neemt en geen Delhaizemerk.

Voor mij is er niks hatelijker dan mannen met het Hamletdilemma. Als ze al twijfelen in de schappen van de ontbijtgranen, twijfelen die mannen wees-er-maar-zeker-van ook als het op seks aankomt. Hm? Eerst die BH ontkoppelen of aan haar oorlelletje knabbelen? Of beide?! Of toch maar eerst ass-grabbing? Inderdaad, ik spreek uit ervaring. Ik ken weinig schaamte. Daarenboven vind ik dat vrouwen vrijuit over seks moeten kunnen praten. En voor wie de laatste maanden nog geen Twitter of Youtube heeft doorbrowsed, twee woorden: ‘Beyoncé’ en ‘Partition’. (alle Beyoncé fans mogen een dansje placeren, uiteraard.) Jay-Z is toch maar een bofkont! Misschien moet ik maar paaldanslessen nemen? Ik neem het in optie. Maar ik ben hier serieus aan het afwijken …

Est-ce que tu aimes le sexe?
Le sexe, je veux dire l’activité physique, le coït, tu aimes ça?

Tu ne t’intéresses pas au sexe ?
Les hommes pensent que les féministes détestent le sexe

mais c’est une activité très stimulante et naturelle que les femmes adorent.

Wie ik ben? OK. Aangezien ik dezer dagen waarschijnlijk één van de enige ben die nog géén datingsprofiel heeft aangemaakt in tijden van sociale-datingcrisis-netwerktijden, stel ik me kort even voor, zoals het horen zou op netwerksites, bien sûr:

Naam: Mona Martens
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 26 jaar
Haarkleur: Côte d’Or melkchocoladebruin
Kleur ogen: Hazelnoot bruin
Maten: 36 / S
Interesses: Mannen, Gin-tonic, zwart kant, YSL, D&G, Dior, Chanel, MAC makeup, zilverkleurige nagellak, avondritjes in een Bentley, Beyoncé & canneloni met Bertoli pesto
Extra: Shakespeare oneliners slaan niet aan. PS: Raf Simons, gij kunt mij sans hésitations krijgen.

Het was daar, tussen de rekken van het hondenvoer – geen mens die weet wat ik daar stond te paraderen – dat het gebeurde. Ik heb niet eens een huisdier, realiseerde ik me als een donderslag bij heldere hemel. Fuck, een passant! hoorde ik de alarmbel in mijn hoofd afgaan, waarna ik mezelf spontaan tegen de rekken duwde, uiteraard met mijn gezicht veel te dicht op zoek naar aangepaste voedsel voor chihuahua’s. Het was dat moment, waarin de harde feiten me letterlijk in het gezicht forceerden. Zou ik voor altijd de supermarkten moet door crossen, scannend op potentieel relatie materiaal of eventuele scharrel? Wat als ik simpelweg nooit de ware vind in de GB, Delhaize, Colruyt, Spar, etc.? Zou het kunnen? En dat ik eerder zo’n ouwe vrijster zal worden met dertien katten waar ik enkel nog oog voor heb? Dat moment waarin de wereld rondom mij on hold werd gezet zoals in de videogames en ik normaal, desondanks onthutst -het zag er me eerder geklutst hondenvoer uit, trouwens- reageerde. “Met echte stukjes eend” las ik luidop voor, alsof ik een gecompliceerde serenade bracht aan Royal Canin. Waw, wat een dure troep voor zo’n kleine beesten! dacht ik. En smeet daarna de 5kg wegende hondendelicatesse iets te enthousiast in mijn plastieken winkelmandje waardoor ik nonchalant (lees: lomp en strompelend) wat door de ene arm ging doorhangen.

OK. Niks aan de hand buiten een armverrekking, onnodig hondenvoer op mijn rekening, schaamte die zich vrijwel meteen omzette in blossen op mijn wangen én en plus een bejaarde dame die zich leek af te vragen of de kwaliteit van haar Dior-montuur en diens inzittende dubbelglazen het peut-être begeven hadden of dat het réellement de dag van vandaag in Yves Saint Laurent’s naam nog mogelijk was om zo lomp door het leven te gaan. Ik streek mijn haren in de plooi en gaf de dame mijn charmantste onbeholpen glimlach, waarna ik mij 90° in tegengestelde richting van haar wegdraaide. Gewoon doorlopen nu en afrekenen. Ik hoorde nog een mannenstem walmen door de afdeling hondenvoer enkele meters achter mij. Het had een warme timbre en klonk tegelijkertijd ongerust. ‘Gaat het, oma?’ Ik piepte over mijn schouder en zag de oude dame nog in choque nastaren. Een jonge man, bruine lokken en ongeschoren baard bedoomde haar Dior met zijn adem, hield ‘m daarna met zijn perfect gevormde armen in de lucht en zag dat het goed was. Hier heb je hem terug. Het zal waarschijnlijk aan de airco liggen. De man maakte avances om de bejaarde dame terug in tweede versnelling te krijgen en keek op, straalrecht in mijn ogen. Als een betrapt klein kind die een volwassen scène toekeek, draaide ik mijn hoofd snel terug recht voor zich op mijn schouders en snelde in vijfde versnelling in mijn donker zilverkleurige Mou’s naar de kassa.

Boy this all for you just walk my way

Just tell me how its lookin’ babe

I do this all for you baby just take aim

And tell me how its lookin babe

Lookin’ babe.

Het is niet dat ik elke dag mijn slag sla in de grootwarenhuizen. Nee, bedankt. De mensen die er werken kennen er mij nu al redelijk. Te goed. En trouwens is het belangrijk dat je tactisch te werk gaat. Mysterie is en blijft sexy. Je wilt niet dat mensen gaan denken dat je een supermarktenslet bent. Het draait hem allemaal om ‘de juiste balans vinden’. Veel is gemakkelijker gezegd dan gedaan, évidemment. Maar moeilijk gaat ook in dit tijdperk waar alles gemaakt en aangepast is opdat de mens encore plus facilement door het leven ouder wordt en navolgens quand même op één of andere reden Q10 plus van Nivea met bakken moet gaan inslaan. Wat vermoeiend allemaal. Wat als ik nu eens een scanner kon uitvinden die automatisch ‘Mister Right’ voor je uitpikt, waarbij het rode lichtje overenthousiast gaat oplichten als een gelukkige discobal. Oh, peut-être kan ik er nog aangepaste kleuren bij verzinnen zodat je op voorhand kan weten welk type man het is. Geel is de humoristische man. Rood is uiteraard het beest in bed. Blauw is de zeevaarder of piraat of whatever. PIEP! Ja! Oh! Oh ja! Ja! Vrouwen zullen mij dankbaar toejuichen. Waarna de man in kwestie op zijn knieën zakt en een kristalheldere Swarovski diamant van tien karaat uit zijn marineblauwe Diesel jeans haalt. (We zijn donderdag, dus verwacht geen op maat gemaakte zondagse maatpakken). Oh! Ja! Jaaa! Jaaaaa! (haha, wees maar zeker dat ik hier de ‘When Harry met Sally’ orgasme scène impliceer.) Want Mister Right neemt geen kronkels, bochten noch dilemma’s op zijn stok. Oh nee, hij weet wat hij wilt. Zonder voorbedachte rade, geheel onbezonnen en gedreven door de goesting.

Image

Now my mascara running, red lipstick smudged
Oh he so horny, yeah he want to fuck
He popped all my buttons, and he ripped my blouse
He Monica Lewinsky-ed all on my gown …

Ik word uit mijn droom verstoord door mijn kat die zich nonchalant langs mijn benen beweegt. Betrapt, ik geef het toe. Ik heb kat nummer één al in huis gehaald. Miauw. Ik heb hem Felix gedoopt. Miauw. Ik wrijf over zijn rug en werp mijn blik op zijn eetbakje. Wat ik zie bevestigt mijn vermoeden. Leeg. Laat mij geen andere keus dan een bakkie lekkere Whiskas met konijnsmaak te halen voor Felix waar die zo dol op is. En op de één of andere manier weet ik niet goed of ik dol ben op dat warme stemtimbre van vorige week in het huisdierenvoer rayon. Maar een drang om die opnieuw te horen blijft nu al enkele dagen hangen. Samen met mijn warhoofd trek ik mijn Marc Jacobs botten aan en kijk naar Felix. ‘Zou ik?’ Meer dan wat ge-miauw krijg ik niet. Wat een kater. Ik durf wedden dat hij meteen de katinnen voor het uitkiezen heeft. ‘Misschien ontmoet ik die knapperd met bruine lokken én zijn omaatje wel weer.’ zeg ik opgewekt tegen het wit-zwartgevlekte beest. Telkens als ik hem zie, bedenk ik dat hij een Chanel pelsje omheeft. ‘Misschien niet.’ Miauw. Het beest heeft gelijk: wees to the point. Ik neem mijn Louis Vuitton handtas en snel de deur uit.