Krekels in mijn lijf

Leegte. Verschroeid. Niet door brandende liefde maar door onblusbare paniekaanvallen. Het liefst wil ik alle gordijnen in huis hun functionalisme laten gelden. Niet obscuur, gewoon donker. Noem het zwart, niet grijs. Ik zucht en mag niet vergeten terug adem te halen. Niks kan opbeuren. Littéralement geen kat die zorgeloos en tegelijkertijd zo sensueel door het leven baladeert, altijd op zijn vier poten terechtkomt, want die heb ik niet. Kon ik maar wat meer kat zijn, niet humaan. Enfin, psychique au moins. Liefde, je kunt er alleen maar geven. En in het beste scenario enkel hopen dat het nog wederkerigheid kent. Ik koop mij een paternoster en waan mij terug zeven jaar, zorgeloos rondspringend in l’Ardeche. Kan-niet-missen omgeven door overweldigende krekels. Maar dat maakt niet uit, ze zijn er tenminste. Het is er vertrouwelijk blauw. Hemels overdag en marine in de nacht. En wat als niemand er nog om maalt, om puurheid, noem het honnêteté. Waan je dan liefde, opdat zonder, er geen jou kan zijn.

Love disappoints me

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s