Month: April 2014

Hedi Slimane

SAINT LAURENT PARIS  Arrêtez la controverse. On peut discuter tout ce qu’on veut mais on ne peut pas ignorer ce que Hedi Slimane a fait en héritage du grand Laurent. Enlevant le ‘Yves’ endommage ‘oui’ le logo connu YSL. Veut pas dire qu’il n’existe pas de respect pour Yves, il uniquement enforce l’exquisité. Passons en revue l’oeuvre de Monsieur Slimane.

Image

Image

Image

Saint Laurent Paris_#4

Saint Laurent Paris_#5

Saint Laurent Paris_#7

Saint Laurent Paris_#6

Saint Laurent Paris_#8

Saint Laurent Paris_#10

Saint Laurent Paris_#9

Fashion somehow, for me, is purely and happily irrational.
Hedi Slimane

 

Nigella uncovered for Vogue UK

As I do have most often of the time that french à l’aise in my blood, the urge to hustle my crippled booty and more to school, was no lie, nor bizarre dream. I knew the nice smelling printed British Vogue was waiting for me in the library, Nigella all uncovered in front. And you can interpret that literally. Femme fatale cook Nigella gave a fragile interview in the VogueUK april issue. As if for the shoot, there was little make-up involved. Exuberance of flavourings in her recipes, the feeling tasted in her mouth: ‘Make-up is not a mask, it’s armour.’ 

Image

Interview with Nigella for VogueUK, april Issue 2014.

Triangle jacket

Hi dear (not yet-) followers. Recently I’ve been bizzie doing some sketching again, and I can’t imagine why I didn’t find the time anymore. Because for me, it turns out to be relaxing. I’m not a pro, but I can guarantee that my ‘ferveur’ is totally penetrated in the drawings. So, here is sketch number one. And I’d like to call it: ‘triangle jacket’. Of course, in black and white. What else?

Image

If you have any comments or thoughts about it, please don’t hold back. As you never should in life. Have a wonderful Tuesday!

LE STYLE DEMEURE

SAINT LAURENT PARIS Tout respect pour Hedi Slimane, mais cela C en honneur DU ROI Yves Saint Laurent. L’homme qui a inventé le costume masculin portable aux femmes, les vestes en cuir élégantes, tout court: celui qui a ouvert les portes de la liberté aux femmes, ne pas que dans la mode, si bien qu’autant dans la vie personnelle et professionnelle.

YSL

Enfin, c’était le même homme qui a posé la citation pure influençant ma vie, notamment que ‘La mode passe, le style demeure.’ YSL, couturier français que je célèbre, profondément dans mon coeur et par mes vêtements.

 

 

ELLE UK

ELLE UK fashion board I don’t have to mention, i adore fashion. And I go surfing on the internet, looking for inspiration. What I love about this photo is the colorful selection, the forceful studs and brilliant pearls. Femme fatale is the way. Long live feminism, vogue, outfits and fabrics.

Image

Ne gâche pas ta vie

Als ik zo mijn kinderen bezig hoor en zie, breekt mijn hart een beetje. Ik kan het niet negeren. Ik kan het niet verstoppen. Ik kan hun geen ongelijk geven. Eén voor één heb ik ze graag gezien. Graag gezien op mijn eigenzinnig -ja, soms domme, meestal onverklaarbare en af en toe onterechte- manier. Wat verwacht een mens van een vader? Een vader die met de oude stempel is opgegroeid. Een stempel die over de jaren heen nooit is afgewassen. Ikzelf had er vooraf nooit bij stil gestaan. Men draait mee met de maatschappij. Een verwend kind zal nooit beseffen hoe verwend hij werkelijk is. Een ouwe vader die er is, maar er eigenlijk niet is, zal nooit beseffen dat hij er eigenlijk nooit geweest is. Nooit geweest is, voor de kinderen, voor zijn vrouw, voor zijn gezin, voor zichzelf. Hij draait mee. Hij doet wat hem opgedragen wordt maar denkt niet verder. Hij denkt alleen aan het verleden en aan hoe het beter kon. Beseft hij dan niet dat dit het leven is? Dat dit zijn leven is en dat hij het moet ‘op-leven’? Kan hij er wel van genieten? Van zijn kinderen, zijn vrouw, zijn gezin en zijn leven? Of moet hij dat ook telkens verteld worden? Opnieuw en opnieuw?

Chaplin

Ik zou mijzelf de schuld moeten geven maar ik doe het niet. Noem mij dan maar egoïstisch of egocentrisch. Maar als het op geld aankomt, dan ben ik er. Het werk roept altijd. Altijd roept het en ik roep terug. Steeds harder en harder. Ik besef niet dat het zo hard is, was. Een hand van een vader kan ruw zijn. Mijn moeder zei altijd dat een pets geen kwaad kon. Zo dacht ik er ook over. Hoe breng je je kinderen anders groot? Ze horen te leren wat kan en wat niet kan. Zo denk ik erover. Maar ik zie ze graag, mijn kinderen. Ik had ze graag nog wat langer gezien, nog wat langer met harde hand groot gebracht. Want een vader hoort hart te zijn, niet? Een pets kan geen kwaad, zei mijn moeder me. Dat hebben ze mij toch altijd verteld. Hard? Hart? Ik weet hoe ik het moet schrijven. Je vader is daar niet slim genoeg voor, dat weet je mijn kind.

Image

Geld, dat is met een ‘d’. Dat is zeker. Dat is mijn leven.

Maandagmorgen

Ik hoor geboenk om 8u09 stipt deze morgen. Nee? Dat meen je niet? Het is een nare droom, hou ik mezelf voor. Ik draai me nog eens om in mijn bed en snuif de geur van verse lakens op. Gisteren hielden ze beddengoed-uitverkoop in de Auchan. Ondanks eenpersoonsgoed zo moeilijk te vinden is – ofwel zoek ik niet goed genoeg, ça s’peut – , waagde ik toch mijn kans. Er zou wel een koopje uit te slaan zijn. En nadat ik me tout d’abord kapot had gevloekt bij het zoeken van een parkeerplaats wist ik al dat dit op een ramp zou uitdraaien. No doubt about that. Binnen krioelde het van hijgende mensen zoekend naar een leuk printje, in katoen of satijn, een random goedkope lelijke overtrek of inderdaad … dat ene eenpersoons bedovertrek en meer. Mijn ogen flitsten nauwkeurig en selectief de rayon af. En daar zag ik het plots: de coolste van allemaal. Er stond een tekening van Pocahontas op. Nee, niet die bekende met haar haren in de wind, roze hemel en vliegende blaadjes. Much more femme fatale en roekeloos. Je moet je sowieso nog de eerste scène herinneren waar Pocahontas naar beneden springt van een klif, recht ‘de woeste beek’ in, Meeko en Flit haar achterna. Ram die dvd immédiatement in uw recorder mocht je één van de meest epic scènes uit Disney-geschiedenis niet meer uit je brain storage halen. Bien. Ik stapte er resoluut op af. Mijn armen wagewijd uitgestrekt, klaar voor de verovering. Ogen op fonkelstand tot BAM. Daar had je het: een klassieke bitch. Onze handen botsten tegen elkander bij het grijpen van het hoesdeken. De rest is geschiedenis. Een bitch fight kwam op gang. The usual one wel te verstaan, zonder modderbad en leuke bikini’s: haar-getrek, pinching met lange nagels en verwijtwoorden alom. Eén van de security mannen had tussen beide moeten komen om meer schade te voorkomen. Wie er won? Ik uiteraard. Ik gaf de lekkere kerel mijn cellphone nummer en knipperde eens leuk met mijn wimpers. Ik had me in moeten houden of ik wou me omdraaien naar de bitch en lekker luid roepen: “You ain’t messing with me, bi-atch!” Maar ik hield me in en gaf haar de typische afkeurende blik. Haar dochter zal ook wel happy zijn geweest met een bedovertrek van Pinokkio. Lekker boeiend.

Pocahontas

Er volgen nog een paar boenken achtereen. Ik schiet wakker uit mijn bevredigende gedachten. Gatver, het is menens. Oké, probeer ik mezelf te bedaren. Het is maandagmorgen en dat is een redelijk uur waarop de normale werkmens zijn acht uren-dag begint maar djeezes? Niet op mijn balkon. En mag de ander dan niet eens ongehoord lekker lang uitslapen? We zijn niet allemaal nine to five-ers. Mijn pap had ‘t me nochtans laten weten. Meerdere malen zelfs. Want hij herhaalt graag dingen zo’n zestiental keren hetzelfde op één dag. “Er komt morgen iemand om het balkon op te knappen.” Ik had braafjes geknikt. Misschien af en toe -vaker dan ik zelf wil- het ene oor in en het andere -liefst zo snel mogelijk- weer uit. “Zeg, morgen … werken … balkon.” Uhu. Er was toch iets doorgedrongen. De feiten alleszins, niet zozeer de inhoud of de gevolgen ervan, waartoe uitslapen duidelijk niet bij de mogelijkheden behoorde. Tant pis voor mij. Hallelujah voor dat afgesleten balkonnetje langs De Leie. Reden te meer om daarna te bakken op die nieuwe houten plancher met een vers gemaakte non-alcoholische cocktail bij de hand. Nee, ik ben geen straight edge voor alle duidelijkheid. Ver van. Laten we hier geen verkeerde opvattingen creëren. Ik apprecieer de sterkte van likeur en de smaak van een fris gemixt drankje met enkele graadjes alcohol in. Ik heb alleen mijn tijdelijke voornemen gesteld na de top notch tequilla avond in het lokale stamcafé van Nice. En met top notch bedoel ik ook top notch: alles erop en eraan dus! Het leek onschuldig in het hele begin. Enkele vriendinnen startend met wat mojito’s en cosmopolitans. We moesten mijn verjaardag nog inhalen omdat ik had die dag moeten werken in de Zara. Tequila leek me redelijk. Het is een verleidelijk gevaarlijk drankje, dat Mexicaans spul. BOENK. Zo’n zevental keren na elkaar. Ja, ik heb ze geteld. Wat moet je anders doen buiten gek worden en nazinderen van een lichte kater? Ik besluit om het op te geven en trek mijn donsdeken van mijn warme lijf. Ik strek me nog eens goed uit in mijn bed en er kan nog een ferme geeuw met geste van af.

Op de kop toe gaat de bel aan de voordeur. Ik ga echt niet opendoen, mopper ik. Fuck it. Bad timing. Ik sta al halfnaakt in de badkamer mijn wenkbrauwen te epileren. Na enkele seconden hoor ik het gerinkel opnieuw. Ik moet er eens mijn werk van maken om die bel af te zetten, ‘s morgens. Of nee, de hele dag. Als het iemand belangrijk is aan de voordeur, bellen ze me maar op mijn iPhone. Strak plan. De bel blijft maar vragen om aandacht. Met behendigheid en iet wat geklungel grijp ik een badhanddoek – shit één van die kleinere – en sla die om me heen. Net genoeg om mijn billen mee te bedekken. Hm, ik loer mezelf eens af. Kan ermee door. Degene die durfde aan te bellen op dit belachelijke uur moet er mij ook maar durven bijnemen. Gewassen of ongewassen. Geschoren benen of niet. Een week geleden is alles onder handen genomen. Nou ja… Ik ging er nu aan begonnen zijn mocht ik niet gestoord worden. Ik stompel de trap af die bekleed is met een lelijk groen tapijt met gele franjes en vreemde figuren op. Ik stompel nog harder. Ik wou dat ik een magische lamp had zoals Aladdin… Dan was dat probleem ook al meteen gefixt.

Een kerel met een zwarte labrador aan de leiband staat voor mijn neus. Hij vraagt of hij een telefoontje mag plegen. En of hij daarvoor mijn gsm mag lenen. “Mijn iPhone?” leg ik de nadruk. Alsof ik me nog niet ongemakkelijk genoeg voel in mijn luttele outfitje, ga ik me nog gaan irriteren ook. Mensen moeten echt hun taalgebruik updaten en beseffen dat we in al 2014 leven. De nineties waren cool, OK. Al is het alleen maar voor de retro feestjes en de rollerblade-tijden. Ik schat hem 24. Hij trekt zijn kin wat naar beneden en kijkt me recht aan met zijn lichtbruine ogen. “Nou?” Oh, God. Waarom heeft die ene onbekende nu net zo’n aantrekkelijke glimlach? “Ik …” De hond lijkt zich weinig van de situatie aan te trekken en kijkt de andere kant op. Daarna kijk ik de jongeman terug aan. “Momentje.” Ik schraap mijn keel. “Ik haal ‘m wel even.” breng ik er vervolgens uit.

New Girl_#3

Een uur later zit ik een cappuccino met extra schuim te drinken aan de ontbijttafel. Ik snap het nog steeds niet en zit waarschijnlijk al tien minuten met mijn wenkbrauwen gefronst voor me uit te staren. Hij was plots weg. De kerel met de zwarte labrador was plots verdwenen toen ik terug aan de voordeur stond met mijn iPhone. Zomaar. Hij kon wel even gedag gezegd hebben, maak ik mezelf wijs. Wat ridicuul is. Ik bedoel, ik ken die gast van haar nog pluim. En toch heb ik er een naar gevoel bij. Alsof ik hem al eens eerder gezien heb. Maar waar? Wanneer? BOENK. Gatver … Ik doe nog een attack. Mijn tong begint een rateling aan woorden uit te kramen die niet voor een maandagmorgen bestemd zijn en kuis fraai mijn koffie op die ik gemorst heb. Ik haat koffievlekken. Terwijl ik Meneer Vod kennis laat maken met Madame Hete Caffeïne hoor ik stemmen door de living galmen. “Rot hout. Lekker biertje. Goed werk. Barbecue hé, Didier!” gevolgd door een typische oude venten lach. Het is Renée, mijn verhuurder, samen met de menuisier en mijn pa. “Godzijdank hebben we geen barbecue” schiet me te binnen, al bijna in shock dat we twee bejaarden mochten uitnodigen, bij wijze van surplus. Betaling in natura zal er wel niet inzitten, de geldwolf. Alledrie komen ze de keuken binnen. “En is het balkon af?” vraag ik, zonder mij specifiek te richten aan een van de drie mannen. “Tip top!” Ik glimlach. “Super!” Vetzak. Letterlijk. Soms vraag ik me af aan hoeveel km/u hij naar beneden zou rollen van de Kemmelberg. Waarna mijn gedachten worden teniet gedaan door mijn pa zijn blik. Ik hoor hem denken: “Wat een klungel van een kind heb ik toch.” Ik hef mijn vod op die vol koffieschuim hangt en zwaai er praktisch mee. “Bedankt hé, heren!” Beiden mannen knikken. En daarna een oogrol van mijn vader.

Zalig. De zon is goed geluimd en de zonnestralen verwarmen aardig mijn lijf. Ik nip van mijn ananassapje waar ik een zestal ijsblokken in heb laten drijven. Ik kijk naar de thermometer. 30°C. “Wat heet.”, puf ik half binnensmonds. Mijn brein schiet weer in Hamlet-modus. Naar binnen gaan om af te koelen of de warmte de kans geven om zich meer te verdelen over de oppervlakte. Twee opties afwegen lukt me in deze toestand niet. Dan de zaak wat simpeler stellen: Wil ik bruinen? Ja. Optie twee is al een feit. Beter zo. Ik sluit mijn ogen.

Zalig. De zon is goed geluimd en de zonnestralen verwarmen aardig mijn lijf. Ik nip van mijn ananassapje waar ik een zestal ijsblokken in heb laten drijven. Ik kijk naar de thermometer. 30°C. “Wat heet.”, puf ik half binnensmonds. Mijn brein schiet weer in Hamlet-modus. Naar binnen gaan om af te koelen of de warmte de kans geven om zich meer te verdelen over de oppervlakte. Twee opties afwegen lukt me in deze toestand niet. Dan de zaak wat simpeler stellen: Wil ik bruinen? Ja. Optie twee is al een feit. Beter zo. Ik sluit mijn ogen.

Langzaam ontwaak ik uit mijn zonneroes. Ik moet schaduw. Nee, dorst. Eerst drinken. Ik grijp naar mijn glas. Plots hoor ik luid geroezemoes en daarna klapt er iemand ergens in zijn handen. Wat nu weer? Moeten mijn buren nu echt nooit gaan werken? Ik hef mijn hoofd op. Mijn zicht wordt wat normaler na die lichte schijn die je altijd hebt na vlak je ogen open gedaan te hebben als je te lang in de zon zit. O em gee. Er staat een bende jonge kerels mij aan te staren. Ik voel me ongemakkelijk. Moet ik “hey” roepen? Negeren? De kerel met het bruine haar fluit met zijn vingers. “Que t’as raison, mademoiselle!” roept degene ernaast. Is dat die hond van daarnet aan de voordeur? Een ander houdt twee meloenen voor zijn borstkas. Ja lap. Nu herken ik de mysterieuze jongeman met de charmante glimlach. Betrapt. Wel. Deze maandagmorgen is dan toch nog voor enkele van ons geslaagd gebleken, enfin…

Blue Wires

I always find beauty in things that are odd and imperfect – they are much more interesting.
– Marc Jacobs
 
 
I’m not a designer or a fashion guru. Not at all. But after seen those amazing Fashion Weeks in New York, London, Milan and Paris I thought I’d give it a go, grabbed a pencil en let my inspiration into the wild, on my blank paper. Et voilà, after some tussle with the eraser, polishing my skinny grey friend, I found peace with my set of coloured pencils. I hope you like it! 🙂
ImageImage
Image
I found my inspiration for this sketch at the Fashion Show from Kenzo #pfw #SS14