shortstory

Quand on aime, on est en danger

Hij draagt de naam Francis Riccardo Claude Dumatin, maar in dit verhaal noem ik hem gewoon bij zijn derde naam: Claude. ‘Kloot’ met een stemloze dentale ‘d’ als je het goed uitspreekt in het Frans. Om de simpele reden: hij had er maar één meer. Grof? Nee. Waarom? Omdat het een feit is. En omdat ik dat kan, omdat ik de narrateur van dit kortverhaal ben.

En plus wind ik er geen doekjes om, geen witte alleszins. Je zou ervan verschieten hoe snel uitlaatgassen aan objecten kunnen kleven. Ah, de geur van nafte. Het geluid van de motor. De peugeot 406 dwars door de Champs Elysées. Veel te straf verlicht, zoals altijd, évidemment. Dat ik mij daar een boete knalde was gelukkig maar een opgelichte droom. Ik werd wakker, nat in het zweet. Niet mijn zweet, besefte ik. Ik keek naar Claude, voor zover dat kon in het donker. Hij had zo vaak van die extreme vapeurs midden in de nacht. God weet waarom. Enfin, ik bleef niet langer liggen in het goedje, ging op de tast naar mijn pantoffels, doolde de trap af en voelde hoe de koude lucht langs mijn plakkerige binnendijen schuurde. Ik besloot om een plons te nemen in ons nieuw aangelegd zwembad.

Sin City - pool scene

‘De koffie is koud’ bromde Claude. Ik keek hem liefelijk aan en duwde de knop van de waterkoker nogmaals in, gaf hem een kus op zijn voorhoofd en ging voor hem aan tafel zitten. Ochtenstond had zelden goud in de mond hier thuis. Geen van beiden waren duidelijk ochtendmensen, dat wisten we. Ik hield van hem. Ik hield zoveel van hem. Deels Frans en deels Italiaans bloed. Diepbruine ogen en curieus lange wimpers voor een man, wat hem dat tikkeltje nog meer interessant maakte. Jammer alleen van de steroïden. Hij was hij niet langer dezelfde. Enfin, het was duidelijk dat mijn geliefde wist dat ik het bed verlaten had afgelopen nacht. Onmacht brandde door zijn lichaam, dat weet ik, dat zag ik. Maar ik zweeg wijselijk, schonk hem nog een kop hete koffie in en at mijn croissant op.

Ik draai de tijd even drie jaar terug naar de Euro Fitness in Comines. Ik deed mijn vaste 15 minuten op de chest press machine terwijl hij gewichten van 30 kg per arm easy peasy ophefte. Oh, ik had hem in mijn vizier, wat een armen, wat een rug. Hij deed alsof hij het niet merkte. Stoefer. Toen ik de fitness verliet, kwam hij me achterna. ‘Bonita!’ riep hij. Zijn jachtseizoen was open. Na wat geflirt in de fitness gingen we daten. Claude kwam me oppikken na mijn werk aan het Heilig Hart Ziekenhuis in Roeselare. Ik werkte praktisch altijd de late shifts. 21U stipt zag ik zijn witgelakt geliefde carrosserie op de oprit staan. Hij kwam nooit te laat. Een echte gentleman. Bij het instappen, keek hij mij aan met die onbezonnen blik die ik moeilijk kon weerstaan. En plus had hij zijn Armani trui aan. Goddelijk. Bref, we hadden eerst nog seks in zijn Toyota Corolla vooraleer we een burger gingen steken. Hij was meer voor dat Jap automateriaal. Gisterenavond zaten we er terug. Ik likte mijn lippen af en stifte ze opnieuw. Bloedrood. Louis Vuitton. Hij vroeg de rekening en gaf de serveerster een dikke fooi, zoals altijd. Kluiten had hij zeker. Wat een beest zat er voor mij, letterlijk. Zijn aderen sprongen bijna uit zijn biceps, om nog maar te zwijgen van zijn triceps. Dat goedje deed hem duidelijk geen deugd, dat wist ik toen al.

Bruusk stond hij op, ruimde de tafel af en kwam op me toegestapt, kuste mijn lippen en verliet de keuken. ‘Ti amo’ riep hij me toe vanuit de gang en trok de deur achter zich dicht. De opgezette uitlaat van zijn Toyota Corolla bromde, de geur van nafte zinderde. En na exact 11 seconden was dat unieke geluid vedwenen. Dat familiair gevoel maakte mij deels kalmer ergens in mijn bezorgdheid. Zijn dealer was zijn God. Ik zijn vrouw, dat moest ik apart leren zien, had hij mij uitgelegd. Misschien was ik te koppig om het te willen snappen. Mijn moeder zei me ooit: “Meissie, ware liefde, dat is zoals het leven zelf, dat overkomt u maar ene keer.” Ik trok mijn kleren uit, dook in het nieuw aangelegde zwembad, blies mijn laatste krachten uit en vond eindelijk rust.

Advertisements

Overgave

Je n’en peux point résister.
Lentement, il toucha mes lèvres, je tremblai; paupières reposantes, moi vibrante. Et avec ferveur je tombai en dévouement.
 
Nina is er 29. Met haar lange bruine lokken en haar knock-out wimpers is ze best een femme fatale. Al denkt ze daar zelf niet echt over na. Al vanaf bij de geboorte was ze een pracht van een kind geweest, later een pracht van een dame. Haar uitbundige en gedecideerde karakter wist haar altijd al te brengen waar ze naartoe wilde. Van een zak snoepjes wanneer ze zes jaar was totredactrice bij de Vogue in Londen- een job waar de meeste meisjes spontaan een run on high heels-wedstrijd zouden voor mee lopen mochten ze daarmee de prestige bereiken die Nina bezit- nu: Creative Director om er niet teveel onbenulligheden rond te verkondigen. Het uitbundige zit in haar lijf, haar gedachten. Het francofiele zal ze probablement als aangeboren gen van haarparents hebben meegekregen. Haar ouders wonen in een appartement in de banlieu van Brussel. Haar moeder, Isabelle is op haar 49ste nog even charmant en magnifique, dat moet ze certainement van grand-maman geërfd hebben die in de jaren ’30 model was en mede reclame maakte voor de toen niet zo populaire Lucky Strike. Ze was une bonne amie van Edward Bernays maar gaf toch haar blessing aan Nina’s vader. Gérard Broux, haar papa is er 50. Hij is een échte Fransman die graag af en toe een sigaar rookt en heeft zo’n typische pornomoustache – nog steeds. Het zal die belachelijke, maar nét die ietsje erotisch getinte haarbros onder zijn neus geweest zijn dat haar moeder vapeurs deed krijgen én zijn zwoele Franse accent met een stemtimbre waar je geen nee tegen kunt zeggen en plus– dat ze uiteindelijk deed bezwijken enfin.
A. McQueen_quote_married to work
Oh non! Nina dook weg achter de kopieermachine. De receptioniste keek op van haar telefoon, bekeek het tafereel even waarna ze al lachend haar hoofd schudde en terug verder ging met telefoneren. Nina had af en toe wel van die uit-het-niks manoeuvres. Ze waren er bij de Vogue al aan gewend geraakt. Langzaam stak ze haar hoofd van achter het muurtje. De jongeman die het onthaal was binnen gestapt was haar ex, James Lescan. Hij droeg een maatpak van Christian Dior en zwarte lace up schoenen van Prada. Aan zijn klasse had Nina nooit getwijfeld. Het was het feit dat zij haar carrière verkoos boven een liefdesrelatie met een toen nog studerende kerel dat hun band uiteindelijk vertroebelde. Zijn haar was anders, dacht ze. Het was korter en donkerder geworden. Uiteraard had Nina de afgelopen jaren wat kerels gehad. Scharrels. Niks serieus. Want ze was al getrouwd met haar werk. Enkel James wist haar indertijd en nu blijkbaar opnieuw terug uit haar lood te doen slagen. Ze wist dat ze niet eeuwig mannen zoals James kon ontlopen. Ze ging kaarsrecht staan en zoals ze zo goed kon, begon ze vol overtuiging en met ellenlange benen naar hem toe te stappen. James keek rechts van zich op en kreeg Nina in het vizier. Zijn pupillen werden zichtbaar groter. “Hallo” zei ze op een nonchalant wijze terwijl ze hem de hand schudde. “Nina Broux. Bent u hier voor het sollicitatiegesprek?” “Nee”, klonk zijn lage stem. “James Lescan. Ik maak deze maand een column voor het blad over Fashion Week in Milaan. En Nina, het zou fijn zijn om de voorbereiding eerst eens deftig door te nemen. Wat denk je, schikt het vanavond in The Vortex?” Nina had een zwak voor een goeie voorbereiding op Fashion Week, lekker gemixte cocktails én knappe mannen die fan van Le Male van Jean Paul Gaultier waren. “Ik zie je om 7pm, James.” repliceerde ze, draaide zich op haar Louboutin hakken om en op de één of andere manier verscheen een glimlach rond haar lippen.
Niets of niemand had Nina ooit het zwijgen opgelegd. Haar moeder niet, de weerman niet, geen vriendin of lul in het verkeer achter een dikke BMW én al zeker niet een kerel, die haar werk en tijd in beslag zou kunnen nemen. Bouche bée was ze, verlamd over heel haar lichaam. Zelf haar tong zocht krachtig naar beweging om woorden terug te spuwen, maar aucun resultaat. Op de één of andere manier zijn ze van praten als twee geobsedeerden over Fashion Week tot een impasse weten te komen. De mojito’s waren hier sans doute verantwoordelijk voor, overtuigde ze zichzelf. Maar toch voelde ze zich nog redelijk bij haar verstand. Enkel haar lichaam wou niet mee. Voet noch hoofd kon ze ook maar iets in beweging brengen. Enkel een warme rilling bleek over haar heen te komen. Ze voelde het warme bloed sneller gaan stromen in haar aderen als een adrenaline rush. De donshaartjes op haar armen en rug waren gaan rijzen. Maar ze kon niks doen. Zij was on hold gezet, terwijl de rest rondom haar aan haar voorbij zoefde aan het tempo waaraan het zou moeten. Haar keel was kurkdroog en zelfs haar lippen kon ze niet zachtjes bevochtigen met haar inmiddels ruwe tong. Zijn ogen waren oneindig diep, donkerbruin. Ze had er nog nooit zo diep in durven kijken. Toen niet, zelf nu was het met moeite. Maar nu kon ze niet anders. Hij had haar die vier kleine -apart betekenisloze- woorden uitgespuwd. De woorden waarover ze nooit stil gestaan had, want ze moest verder. Altijd maar verder met haar top carrière. Ze had geen tijd om te denken over wat het zou inhouden om werkelijk ook die vier minuscule vier woorden terug te zeggen. Maar daar stond ze dan, in een poep chique Jazz bar waar zwarte Amerikanen leuke deuntjes uit hun trompetten en contrabassen wisten te krijgen zonder dat hun ook maar enige moeite leek te zijn. En dat terwijl dit moment het meest difficile uit Nina’s 29-jarige leven bleek te zijn. Ze voelde hoe zijn warme hand de hare raakte. Het was een zalig gevoel.
Niemand kon Nina Broux ooit een woord tegenspreken, laat staan haar van haar stuk doen brengen. Ze was vastberaden, zelfzeker,bref een madame met pit! dacht ze bij zichzelf. Maar vanavond was het anders geweest. Haar maag voelde ineengekrompen en haar hart was vervuld met een warme gloed. Dit was sûrement niet pluis. Oh god, waarom had ze gewoon niet terug geantwoord? Of gewoon maar gereageerd? zoals normale mensen zouden doen. Ze rolde zich om in haar bed, haar hoofd in het kussen gedrukt. Dit is belachelijk! zuchtte ze. Ze stond op, gehuld in een zwart kanten slipje en een ietwat te wijd Johnny Cash t-shirt en besloot zichzelf nog een wodka in te schenken. Hoe lang kende ze James nu al? Zeven jaar? Nee, zo’n goeie acht jaar moet het geweest zijn. Niemand kon haar meer fascineren dan hij. Het X-factor gevoel had ze altijd al bij hem gehad. Hij kon ongelofelijk goed piano spelen, wetend dat hij geen noten kan lezen en het allemaal op buikgevoel doet, fascineerde haar des te meer. Zijn ogen waren altijd zo donkerbruin geweest. Af en toe moest ze zich ervan wegkeren vooraleer ze dans les pommes zou vallen. Ze hadden elkaar leren kennen op een vrijgezellenfeestje, waar zij comme d’habitude weer eens teveel gedronken had. Omdat Nina bijna nooit alleen drinkt thuis, dacht ze bij zichzelf dat het wel eens mocht om erop los te drinken, om geen gêne te vertonen omdat je er toch maar de helft comme ci, comme ça kent en de andere helft tout à fait pas.
Ze besloot er zich aan toe te geven. En deze keer totalement. Zij had hem gebeld in een moment van zwakte en hij had meteen een taxi genomen. Hij kuste haar zachtjes beginnend in haar hals om zo zijn weg langs haar borsten, haar buik en langzamerhand alsmaar dieper te vinden. Nina haar adem stokte eventjes. Dit kon niet waar zijn!? Dit was de eerste mec die haar zomaar zonder dat zij hem ook maar eerst bevredigd had haar chat ging mangeren? Oh mon dieu. Van die gedachte alleen ging ze al bijna van haar stokje. Ze voelde hoe hij zijn warme lippen tegen haar nog hetere binnendijen drukte. Haar hand greep naar het hoofdkussen naast het hare. Ik moet iets hebben om mij aan vast te houden, dacht ze, realiserend dat hij haar al helemaal voor zich gewonnen had bij het uitspreken van die vier minuscule woorden. Ze sloot haar oogleden, haalde nog eens diep adem en beet op haar onderlip. Ze kon zich niet meer inhouden. Een lichte kreun vulde de gigantische ruimte en Nina’s hart.

Mag ik u kussen? tu me demandas.

Beyoncé Run Tour

Un dimanche inattendu

Het huis rook naar vers gezette cappuccino en suikerzoete pannenkoeken. Nora zat met haar benen opgetrokken aan de keukentafel de ELLE te doorbladeren.
Asjemenou, die nieuwe zomercollectie van Gucci is om wild van te worden!” Nora hield haar vingers strak bij een bladzijde uit de ELLE. Daar was hij dan, de prachtigste bag die Nora ooit in haar leven had gezien. Een bruine in bamboe leren handbag van Gucci met stressels.
Oh! Ik wil deze Gucci bag!
Oh my Gucci, for sure!” zei Leonore terwijl ze iets te enthousiast en onoplettend nog een pannenkoek de lucht in gooide.
Maar veel te duur voor een net afgestudeerde student.” mijmerde Nora.
Nou, dat kun je gaan verwachten van begeerde fashion merken. Oh fuck!” Leonore mikte haar speciale pannenkoekenpan die ze van haar zus als kerstcadeau had gekregen zo goed mogelijk onder de neervallende pannenkoek en kon hem nog net opvangen. Nou, de ene helft in de pan, de andere helft erover. “Dat was nipt!” zei ze best trots op zichzelf. Nala was al op het aanrecht gesprongen. Haar staart ging sierlijk heen en weer. Ze spinde.
Die kat is niet te vatten!”beaamde Nora haar hoofd afkeurend schuddend en nam een grote slok van haar cappuccino.
Dag Nala, wil jij ook een pannenkoek?” vroeg Leonore.

Image

Nala was Leonore’s huiskat en had de vreemdste gewoonte om verlekkerd te zijn op haar pannenkoeken. Enkel en alleen deze die Leonore bakte; romig en nog warm. Leonore trok de pannenkoek in kleine stukjes en legde die in een bordje.
Veel te verwend! En, ohn, eigenlijk veel te lief om nee tegen te zeggen! En echt, als ik ooit deze Gucci bag kan veroorloven, me-teen! Ik zou er alles voor doen! En … O em géé, Leonore! Kijk!” Leonore draaide zich om.
Wat?!”
Kijk naar die man die daar aan de overkant van de straat aan het fietsen is!” De keuken gaf zicht op de straatkant via een gigantisch groot wit raam. De gordijnen waren van flanel. De tapijten op de grond van schapenwol. Leonore hield vast aan traditionele prioriteiten zoals familie en gezelligheid. Ooit droomde ze ervan een kindje te krijgen, maar voorlopig was ze gelukkig met haar man en haar kat, Nala. Haar zus die haar random om de zoveel tijd de oren van haar hoofd tetterde met haar driftige karakter nam ze er graag bij. In sommige opzichten waren ze als Ying en Yang. In anderen als Frank en Frey.
Aan de overkant van de straat fietste een man met een zakje van de bakker boven zijn hoofd. De nieuwe zomercollectie van Gucci mocht dan wel in alle modebladen bezienswaardig zijn én het feit dat het al lente was en plus hield het weer er niet van tegen om regen met bakken uit de lucht te doen kletsen.
Levensgevaarlijk!” brulde Nora uit.
Oh god, zo regenen! De wolken waren al zo donker aan het worden ginds verder. Je ziet bijna geen steek in dit weer.”
Oh my God, Leonore …”
En die man zou beter fietsen met licht aan. Gatver en ik moet mijn tuinstoelen nog binnenzetten! Die stoffen kussen zullen al helemaal doorweekt zijn. Kut …”
Fuck! Leonore, …” Nora kon geen woord tussen de ratelende Leonore krijgen die duidelijk verward werd door de regen, buitenstaande tuinstoelen en aanbakkende pannenkoeken.
“… Kut, kut, kut! Mijn pannenkoeken! Pas op, Nala! Shjoe!” Ze jaagde Nala van het aanrecht af.
Leonore!”
Waaaaat?!” BAM! Een hard knal. De zusjes keken elkaar totaly in shock aan.

Oh my gosh! Oh my gosh! Oh my gosh!” panikeerde Nora.
911?” Leonore had haar mobieltje al aan haar oor. “Er is een ongeval gebeurd in de Cederlaan. Ik denk dat dit ernstig is. Big. Erg. Uhu. Oké, oké, nee. Oké.” had ze er nog uit weten te stotteren.
Beide zussen renden de trap af, op in de kletterende regen. De eigenaar van de zwarte Volvo XC90 was ondertussen al zijn wagen uitgestapt. De man met het zakje van de bakker boven zijn hoofd die op de fiets zat – die er nu duidelijk naast lag, bloedde aan zijn hoofd. Hij schreeuwde het uit van de pijn. De plas regenwater was een plas bloed geworden. Nora werd misselijk van het tafereel.
Kunnen we iets doen?”
Nee. Laat mij maar, dit is mijn schuld.”
De chauffeur van de zwarte Volvo was een kerel van rond de 40 jaar. Hij was al grijswordend voor zolang ze het door de regen kon zien en was duidelijk in shock maar knielde vastberaden neer bij het slachtoffer en depte zijn wonde met een stoffen zakkendoek. Om zijn ringvinger had hij een dikke witte diamanten ring. Hij deed Nora aan Mister White van Reservoir Dogs denken. Even dacht ze dat hij de verwonde man zou sussen, hem zeggen dat de smerissen hun niet zouden vinden, daarna meesleuren in zijn wagen -wel geen Cadillac Coupe DeVille- en desnoods in de kofferbak, om daarna naar het pakhuis te rijden en hem daar dood te laten bloeden. Enkel was deze hulpeloze man niet in de buik neergeschoten. En hij heette niet Mister Orange, voor zover ze -niet- wist.
Leonore begon te wenen. Je kon nauwelijks zeggen of haar Chanel mascara uitgelopen was door de hevige regen of door haar non-stop tranendal die van haar wangen rolde.
Gatver, Nora. Dit is vies. Zoiets heb ik nog nooit eerder meegemaakt.”
Nora kon haar geen antwoord geven. Ze stond zelf gebiologeerd naar het hele plaatje te kijken, een beetje bang maar toch veel opgelucht dat aanrijder de situatie en de weerloze man kon beheersen. Hij is dit soort louche zaakjes gewend, dacht Nora. Mensen aanrijden, mensen folteren en mensen afknallen. Ofwel zat hij in de maffia-business. Het was het één of het ander.
Hebben jullie de ambulance al gebeld?” zei de Volvo-chauffeur verward.
Ja, ja…” stotterde Leonore.
Nog geen twee minuten later kon je de loeiende ambulance al horen afkomen.

Nora stond aan de koffie-automaat. Haar beste vriend bij stressgelegenheden, en deze situatie was daar een perfect moment voor. Leonore zat in de gang, nog steeds bibberend op een stoeltje met een rood kussen waar al veel te veel mensen bang de uren van hun geliefde hebben afgewacht. Dit is geen geliefde, dacht Nora. Ze vroeg zich af waar de Volvo XC90-chauffeur zo snel naartoe moest nadat de ambulanciers de half doodbloedende man in hun gele grote automobiel hadden gelegd. De dokter kwam tevoorschijn. Leonore sprong meteen recht.
Heeft u meer nieuws?”
Ja. Helaas, het ziet er niet al te best uit voor Meneer Brown.”
Wanneer komt zijn familie?” vroeg Nora.
We hebben geen familiale relaties gevonden, noch in zijn cell phone, noch online.”
Nora trok haar ogen tot spleetjes en zipte van haar hete koffie. Haar gedachten raasden als een gek, maar ze kon niet helder denken. Haar hele lichaam was nog lichtjes in schok. Nog nooit had ze zoveel bloed bijeen gezien, zelf niet in de praktijkcolleges gedurende haar 4 jaar durende Biologie & Chemie Master opleiding.
Maar hij wil de jongedame met het bruine haar nog eens zien, drong hij aan.” Nora werd plots uit haar gedachtenstroom gerukt.
Mij!?” Nora voelde een rilling over haar rug glijden.
Mij!? Ik bedoel: jou?” echode Leonore.
Leonore was van nature ook bruinharig, maar kleurde het blond sedert haar 20ste verjaardag. Nora wisselde een mum van een seconde een blik uit met Leonore. Er werden optrekkende wenkbrauwen gewisseld.
Oké.” bracht ze er na een ongemakkelijke stilte uit die door de wit geschilderde muren van de gestileerde gang weergalmde.

Hoezo “Oké”? dacht ze bij zichzelf. Ik ken die man helemaal niet! “Oké…” Ze voelde zich nerveus en friemelde aan haar mouwen van haar truitje terwijl ze de kamer binnenliep – binnen‘slenterde‘ is misschien een meer gepaste verwoording hier? Ze hield haar ene hand met de vingers open voor haar ogen als een klein kindje. De man was helemaal ingepakt in verband rond zijn voorhoofd. Zijn been was blijkbaar ook gebroken. Van de rest van zijn lichaamsdelen vroeg Nora zich af of die nog helemaal in tact waren aangezien ze onder de lakens waren gestopt. Daar stond ze dan, wachtend. Ze durfde niet eerst beginnen praten. Na tien minuten kwam er beweging in het toegetakelde lichaam; zijn wijsvinger ging traag en beverig de lucht in. Hij wou iets aanwijzen, iets tonen. Zijn mond ging open maar er kwam geen deftig geluid uit; alleen gekreun.
Kkkk…veesssss kkk…”
De man probeerde tal van keren een wat normale zin uit te brengen. Uiteindelijk leidde zijn moedige pogingen tot resultaat.
Kijk in mijn vestzak.”
Nora betrouwde het zaakje niet maar liep toch naar de stoel waar zijn bruine leren vest aanhing.
De binnenzak.”
Ze raakte voorzichtig de voering van de vest aan, tot ze een binnenzak voelde. Er zat een creditkaart in, kauwgom en wat losse muntstukken. Ze haalde er een revolver uit. Even moest ze toch die dikke brok in haar keel doorslikken. Daar stond de bruinharige jongedame dan, midden in een ziekenhuisruimte met een shotgun in haar handen. Het vuurwapen voelde koud aan, nog wat wak van de doorweekte vest.
Kun je daar mee om, juffie?” vroeg de man haar rechtuit.
“Wat!? Ik? Nee. Nee!” antwoordde Nora geschrokken. Ze voelde zich opeens een crimineel. Bijna liet ze het wapen vallen uit degout. Wat was hier de bedoeling van? Maar ze vroeg het hem niet. Ze keek hem aan. Plots kreeg ze een flashback. Ze kon er zich niet tegen verweren. Nora zag zichzelf haar vingers strak bij een bladzijde uit de ELLE houden. Daar was hij dan, de prachtigste bag die Nora ooit had gezien in haar leven. Een bruine in bamboe leren handbag van Gucci met stressels. Haar ogen fonkelden. Zijn ogen bleven iedere kleinste beweging van haar volgen: haar handen stevig om het geweer, haar borstkas die op en neer ging, haar voeten die wat ongemakkelijk stonden. Meneer Brown knikte een keer. Traag. Duidelijk. Hij was niet bang. Hij had wel voor hetere vuren gestaan, net zoals Mister Orange, precies hoe Quentin Tarantino hem had voorgesteld; niet zoals Nora zichzelf had ingebeeld als personage, want enige de vrouw in de film gaat in het begin al dood. Doodgeschoten uit zelfverdediging. Haar handen zweetten. Nora ging zwaarder gaan ademhalen. Mister Brown keek haar recht in haar ogen. Ze richtte het shotgun recht op zijn voorhoofd, liet de adrenaline door haar lijf gieren en kneep haar ogen zo stevig mogelijk dicht. PANG!

Nora hapte naar adem en schoot recht in haar bed, kletsnat in haar eigen zweet. Ze keek rond zich heen en zag een haar digitale wekkerradio staan. De regen kletterde hard tegen haar veluxraam. 5u38. Acht uur geleden had ze “Reservoir Dogs” van Quentin Tarantino bekeken. Binnen negen uur zou ze bij Leonore de ELLE aan de keukentafel zitten te doorbladeren. Vandaag waren we zondag 1 juni; Nora zou pannenkoeken bij haar zus gaan eten. “Oh my Gucci.” murmelde ze stil.

GUCCI bagGucci bamboo handbag    vanaf €2.100