black and white

01.01.15 nouvel an

Les effluves de rhum dans ta voix me font tourner la tête. 

debo hair

‘t Zal nog maar net 2015 geklonken zijn en ik ben de tel al kwijt hoeveel mensen ik een gelukkig nieuwjaar gekust heb. 01/01/05. De dag dat een mens waarschijnlijk de meest bekende én onbekende in 1 dag de wangen afsmakt. De Fransen zijn er een natuurtalent in. Quatre! Quatre! Ah oui, bien sûr. Incroyable. Maar niet degene die je eigenlijk echt wou kussen. Met volle goesting. Op de mond. Daarvoor niet te veel gesmak, maar oprecht. Evidemment, non. Daar sta je dan met je Dior rouge no 999 gestifte lippen, jawel, nog altijd single door het leven gaand op een stevig nieuw paar leder Burberry botten. En maar blijven afsteken op een carrière excuus. Terwijl je daar ondertussen ook nog altijd op een oninteressant laag pitje staat te branden. En ja, ik had die schoenen nodig. Niet het doordrummend bla bla van mijn pa. Dat kon met gemak achterwege blijven. De UPS delivery man klaagt of zaagt niet. Hij wil enkel je handtekening, knikt, zwaait je gedag, draait zijn rug en snelt terug happy naar zijn UPS camionetteje. Enfin, ik wijk af. Zoals de Fransen het zo mooi kunnen zeggen “chérie, ne t’en fais pas, il faut foncer.” En “In het leven heb je ofwel geluk in de liefde ofwel in het spel” selon mijn mammie. Ik ben curieus. Dat is ook nog, ah oui, een onopgeklaard mysterie. Une affaire non résolue. Ze boffen met zo’n dochter, kleindochter en kleine zus. Bijna 22 en nog steeds even energieslopend en ongetwijfeld meer en meer bizar, modenieuwsgierig en koppiger met de jaren. Op een goede manier. Meer alcohol in dat bloed ook. Het is een aangeboren iets. Je ne sais quoi. Affaire classée.

debo red lips

Si vous êtes triste, si vous avez un chagrin d’amour, maquillez-vous, mettez vous du rouge à lèvres
et attaquez, les hommes détestent les pleureuses. (G.C. Chanel)

5. Alweer een nieuw cijfer op het einde van dat jaartal. Een 5. Gabrielle Coco Chanel zou fière zijn geweest. Eindelijk weer een 5 op het einde van een nieuw begin dat enfin op zijn beurt zal vervagen, on-als le parfum lui-même. No 5. Nonchalant. Hors du temps. Ça veut dire, de tous les temps. En zoals een single dat doet, ging deze pas slapen wanneer hij alle sterren aan de hemel heeft gezien. Het waren er 9 vanaf mijn balkon te tellen. Je m’excuse, Coco. Het mocht niet baten. Het was prachtig. Mijn glas was leeg. Mijn hoofd was licht. Mijn tepels stonden stijf. Het was dan ook koud buiten afgelopen nacht. Het zal je dochter, kleindochter of zus maar wezen. Ik zal geen goede voornemens shit verkondigen. Maar ga, en leef zoals het u passe en ten onpasse, want dit is een nieuw jaar dat voor u gegeven werd. Amen.

Chanel no 5

Advertisements

Quand on aime, on est en danger

Hij draagt de naam Francis Riccardo Claude Dumatin, maar in dit verhaal noem ik hem gewoon bij zijn derde naam: Claude. ‘Kloot’ met een stemloze dentale ‘d’ als je het goed uitspreekt in het Frans. Om de simpele reden: hij had er maar één meer. Grof? Nee. Waarom? Omdat het een feit is. En omdat ik dat kan, omdat ik de narrateur van dit kortverhaal ben.

En plus wind ik er geen doekjes om, geen witte alleszins. Je zou ervan verschieten hoe snel uitlaatgassen aan objecten kunnen kleven. Ah, de geur van nafte. Het geluid van de motor. De peugeot 406 dwars door de Champs Elysées. Veel te straf verlicht, zoals altijd, évidemment. Dat ik mij daar een boete knalde was gelukkig maar een opgelichte droom. Ik werd wakker, nat in het zweet. Niet mijn zweet, besefte ik. Ik keek naar Claude, voor zover dat kon in het donker. Hij had zo vaak van die extreme vapeurs midden in de nacht. God weet waarom. Enfin, ik bleef niet langer liggen in het goedje, ging op de tast naar mijn pantoffels, doolde de trap af en voelde hoe de koude lucht langs mijn plakkerige binnendijen schuurde. Ik besloot om een plons te nemen in ons nieuw aangelegd zwembad.

Sin City - pool scene

‘De koffie is koud’ bromde Claude. Ik keek hem liefelijk aan en duwde de knop van de waterkoker nogmaals in, gaf hem een kus op zijn voorhoofd en ging voor hem aan tafel zitten. Ochtenstond had zelden goud in de mond hier thuis. Geen van beiden waren duidelijk ochtendmensen, dat wisten we. Ik hield van hem. Ik hield zoveel van hem. Deels Frans en deels Italiaans bloed. Diepbruine ogen en curieus lange wimpers voor een man, wat hem dat tikkeltje nog meer interessant maakte. Jammer alleen van de steroïden. Hij was hij niet langer dezelfde. Enfin, het was duidelijk dat mijn geliefde wist dat ik het bed verlaten had afgelopen nacht. Onmacht brandde door zijn lichaam, dat weet ik, dat zag ik. Maar ik zweeg wijselijk, schonk hem nog een kop hete koffie in en at mijn croissant op.

Ik draai de tijd even drie jaar terug naar de Euro Fitness in Comines. Ik deed mijn vaste 15 minuten op de chest press machine terwijl hij gewichten van 30 kg per arm easy peasy ophefte. Oh, ik had hem in mijn vizier, wat een armen, wat een rug. Hij deed alsof hij het niet merkte. Stoefer. Toen ik de fitness verliet, kwam hij me achterna. ‘Bonita!’ riep hij. Zijn jachtseizoen was open. Na wat geflirt in de fitness gingen we daten. Claude kwam me oppikken na mijn werk aan het Heilig Hart Ziekenhuis in Roeselare. Ik werkte praktisch altijd de late shifts. 21U stipt zag ik zijn witgelakt geliefde carrosserie op de oprit staan. Hij kwam nooit te laat. Een echte gentleman. Bij het instappen, keek hij mij aan met die onbezonnen blik die ik moeilijk kon weerstaan. En plus had hij zijn Armani trui aan. Goddelijk. Bref, we hadden eerst nog seks in zijn Toyota Corolla vooraleer we een burger gingen steken. Hij was meer voor dat Jap automateriaal. Gisterenavond zaten we er terug. Ik likte mijn lippen af en stifte ze opnieuw. Bloedrood. Louis Vuitton. Hij vroeg de rekening en gaf de serveerster een dikke fooi, zoals altijd. Kluiten had hij zeker. Wat een beest zat er voor mij, letterlijk. Zijn aderen sprongen bijna uit zijn biceps, om nog maar te zwijgen van zijn triceps. Dat goedje deed hem duidelijk geen deugd, dat wist ik toen al.

Bruusk stond hij op, ruimde de tafel af en kwam op me toegestapt, kuste mijn lippen en verliet de keuken. ‘Ti amo’ riep hij me toe vanuit de gang en trok de deur achter zich dicht. De opgezette uitlaat van zijn Toyota Corolla bromde, de geur van nafte zinderde. En na exact 11 seconden was dat unieke geluid vedwenen. Dat familiair gevoel maakte mij deels kalmer ergens in mijn bezorgdheid. Zijn dealer was zijn God. Ik zijn vrouw, dat moest ik apart leren zien, had hij mij uitgelegd. Misschien was ik te koppig om het te willen snappen. Mijn moeder zei me ooit: “Meissie, ware liefde, dat is zoals het leven zelf, dat overkomt u maar ene keer.” Ik trok mijn kleren uit, dook in het nieuw aangelegde zwembad, blies mijn laatste krachten uit en vond eindelijk rust.

Maffioso in Courtrai

Wat doet een 60 jaar oude man gehuld in zwart Armani pak met gouden manchettenknopen keurig gestikt au bout van de mouwen en een (let even op de details: zwarte body, kastanjebruine oren, enfin de klassieker dus) Duschamps it-bag geklemd tussen zijn rechtervingers, richting de bus in 2e vitesse versnellend en dat in Courtrai en plein jour? Niettemin verraadden zijn twee joekels van ringen, évidemment gesmolten in goud, om zijn midden- en ringvinger (om de linkerhand, jawel) zijn status en welgesteld vermogen. De looks van een maffiabaas had hij niet gestolen, dat kan ik niet ontkennen. Zijn vrouw daarentegen, daar mag ik niet op vooroordelen. Luttele seconden had hij nodig om mijn long shot te doorkruisen, de bejaarde had mijn aandacht, aucun doute. En om alles duidelijk te laten verlopen: nee, mijn seksuele voorkeur gaat nog altijd niet uit naar de 60+ generatie, enkel appreciatie. Om zomaar even zonder schaamte van de nifty fifties over de naughty ninteties te beginnen: ze bestaan nog steeds. Mannen in witte marcelletjes, haantjes attitude in de bar. Ik moet het je niet uitleggen. Tenzij ze echt Italiaans bloed hebben, met bijhorende gouden kruis aan een ketting, is het aanvaardbaar. Oh gosh, ik zal me dit berouwen als ik dit over 10 jaar terug lees en Herr Lagerfeld het witte marcelletje ondertussen uitgeroepen heeft tot ‘fashion item van het jaar’. Chanel Menswear SS24. M’enfin, Marlon Brando had het in de heavenly seventies dit alles al in het snotje: ‘It’s not personal, it’s business.’ En oké, het mag het cliché zijn dat ik meteen de bejaarde tot Maffioso van Kortrijk bombardeer…  Misschien was het gewoon zijn onafscheidelijke kat die lekker weggemoffeld op de bodem lag te tukken in de it-bag? Ik sluit geen mogelijkheden uit, zeker niet. Maar de drang om dit realistisch shot op het openbaar internet te smijten, is een feit. En op het doorwegend testosteron dat instemmend zal zitten knikken, daar kan ik grof op inzetten.


You can’t hide the thunderbolt.
When it hits you, everybody can see it.
Don’t be ashamed of it, some pray for the thunderbolt.

scene from The Godfather I

with cat

Marlon Brando
scene from The Godfather I

Karl Lagerfeld

Karl Lagerfeld
Creative Director of Chanel

Triangle jacket

Hi dear (not yet-) followers. Recently I’ve been bizzie doing some sketching again, and I can’t imagine why I didn’t find the time anymore. Because for me, it turns out to be relaxing. I’m not a pro, but I can guarantee that my ‘ferveur’ is totally penetrated in the drawings. So, here is sketch number one. And I’d like to call it: ‘triangle jacket’. Of course, in black and white. What else?

Image

If you have any comments or thoughts about it, please don’t hold back. As you never should in life. Have a wonderful Tuesday!