Un dimanche inattendu

Het huis rook naar vers gezette cappuccino en suikerzoete pannenkoeken. Nora zat met haar benen opgetrokken aan de keukentafel de ELLE te doorbladeren.
Asjemenou, die nieuwe zomercollectie van Gucci is om wild van te worden!” Nora hield haar vingers strak bij een bladzijde uit de ELLE. Daar was hij dan, de prachtigste bag die Nora ooit in haar leven had gezien. Een bruine in bamboe leren handbag van Gucci met stressels.
Oh! Ik wil deze Gucci bag!
Oh my Gucci, for sure!” zei Leonore terwijl ze iets te enthousiast en onoplettend nog een pannenkoek de lucht in gooide.
Maar veel te duur voor een net afgestudeerde student.” mijmerde Nora.
Nou, dat kun je gaan verwachten van begeerde fashion merken. Oh fuck!” Leonore mikte haar speciale pannenkoekenpan die ze van haar zus als kerstcadeau had gekregen zo goed mogelijk onder de neervallende pannenkoek en kon hem nog net opvangen. Nou, de ene helft in de pan, de andere helft erover. “Dat was nipt!” zei ze best trots op zichzelf. Nala was al op het aanrecht gesprongen. Haar staart ging sierlijk heen en weer. Ze spinde.
Die kat is niet te vatten!”beaamde Nora haar hoofd afkeurend schuddend en nam een grote slok van haar cappuccino.
Dag Nala, wil jij ook een pannenkoek?” vroeg Leonore.

Image

Nala was Leonore’s huiskat en had de vreemdste gewoonte om verlekkerd te zijn op haar pannenkoeken. Enkel en alleen deze die Leonore bakte; romig en nog warm. Leonore trok de pannenkoek in kleine stukjes en legde die in een bordje.
Veel te verwend! En, ohn, eigenlijk veel te lief om nee tegen te zeggen! En echt, als ik ooit deze Gucci bag kan veroorloven, me-teen! Ik zou er alles voor doen! En … O em géé, Leonore! Kijk!” Leonore draaide zich om.
Wat?!”
Kijk naar die man die daar aan de overkant van de straat aan het fietsen is!” De keuken gaf zicht op de straatkant via een gigantisch groot wit raam. De gordijnen waren van flanel. De tapijten op de grond van schapenwol. Leonore hield vast aan traditionele prioriteiten zoals familie en gezelligheid. Ooit droomde ze ervan een kindje te krijgen, maar voorlopig was ze gelukkig met haar man en haar kat, Nala. Haar zus die haar random om de zoveel tijd de oren van haar hoofd tetterde met haar driftige karakter nam ze er graag bij. In sommige opzichten waren ze als Ying en Yang. In anderen als Frank en Frey.
Aan de overkant van de straat fietste een man met een zakje van de bakker boven zijn hoofd. De nieuwe zomercollectie van Gucci mocht dan wel in alle modebladen bezienswaardig zijn én het feit dat het al lente was en plus hield het weer er niet van tegen om regen met bakken uit de lucht te doen kletsen.
Levensgevaarlijk!” brulde Nora uit.
Oh god, zo regenen! De wolken waren al zo donker aan het worden ginds verder. Je ziet bijna geen steek in dit weer.”
Oh my God, Leonore …”
En die man zou beter fietsen met licht aan. Gatver en ik moet mijn tuinstoelen nog binnenzetten! Die stoffen kussen zullen al helemaal doorweekt zijn. Kut …”
Fuck! Leonore, …” Nora kon geen woord tussen de ratelende Leonore krijgen die duidelijk verward werd door de regen, buitenstaande tuinstoelen en aanbakkende pannenkoeken.
“… Kut, kut, kut! Mijn pannenkoeken! Pas op, Nala! Shjoe!” Ze jaagde Nala van het aanrecht af.
Leonore!”
Waaaaat?!” BAM! Een hard knal. De zusjes keken elkaar totaly in shock aan.

Oh my gosh! Oh my gosh! Oh my gosh!” panikeerde Nora.
911?” Leonore had haar mobieltje al aan haar oor. “Er is een ongeval gebeurd in de Cederlaan. Ik denk dat dit ernstig is. Big. Erg. Uhu. Oké, oké, nee. Oké.” had ze er nog uit weten te stotteren.
Beide zussen renden de trap af, op in de kletterende regen. De eigenaar van de zwarte Volvo XC90 was ondertussen al zijn wagen uitgestapt. De man met het zakje van de bakker boven zijn hoofd die op de fiets zat – die er nu duidelijk naast lag, bloedde aan zijn hoofd. Hij schreeuwde het uit van de pijn. De plas regenwater was een plas bloed geworden. Nora werd misselijk van het tafereel.
Kunnen we iets doen?”
Nee. Laat mij maar, dit is mijn schuld.”
De chauffeur van de zwarte Volvo was een kerel van rond de 40 jaar. Hij was al grijswordend voor zolang ze het door de regen kon zien en was duidelijk in shock maar knielde vastberaden neer bij het slachtoffer en depte zijn wonde met een stoffen zakkendoek. Om zijn ringvinger had hij een dikke witte diamanten ring. Hij deed Nora aan Mister White van Reservoir Dogs denken. Even dacht ze dat hij de verwonde man zou sussen, hem zeggen dat de smerissen hun niet zouden vinden, daarna meesleuren in zijn wagen -wel geen Cadillac Coupe DeVille- en desnoods in de kofferbak, om daarna naar het pakhuis te rijden en hem daar dood te laten bloeden. Enkel was deze hulpeloze man niet in de buik neergeschoten. En hij heette niet Mister Orange, voor zover ze -niet- wist.
Leonore begon te wenen. Je kon nauwelijks zeggen of haar Chanel mascara uitgelopen was door de hevige regen of door haar non-stop tranendal die van haar wangen rolde.
Gatver, Nora. Dit is vies. Zoiets heb ik nog nooit eerder meegemaakt.”
Nora kon haar geen antwoord geven. Ze stond zelf gebiologeerd naar het hele plaatje te kijken, een beetje bang maar toch veel opgelucht dat aanrijder de situatie en de weerloze man kon beheersen. Hij is dit soort louche zaakjes gewend, dacht Nora. Mensen aanrijden, mensen folteren en mensen afknallen. Ofwel zat hij in de maffia-business. Het was het één of het ander.
Hebben jullie de ambulance al gebeld?” zei de Volvo-chauffeur verward.
Ja, ja…” stotterde Leonore.
Nog geen twee minuten later kon je de loeiende ambulance al horen afkomen.

Nora stond aan de koffie-automaat. Haar beste vriend bij stressgelegenheden, en deze situatie was daar een perfect moment voor. Leonore zat in de gang, nog steeds bibberend op een stoeltje met een rood kussen waar al veel te veel mensen bang de uren van hun geliefde hebben afgewacht. Dit is geen geliefde, dacht Nora. Ze vroeg zich af waar de Volvo XC90-chauffeur zo snel naartoe moest nadat de ambulanciers de half doodbloedende man in hun gele grote automobiel hadden gelegd. De dokter kwam tevoorschijn. Leonore sprong meteen recht.
Heeft u meer nieuws?”
Ja. Helaas, het ziet er niet al te best uit voor Meneer Brown.”
Wanneer komt zijn familie?” vroeg Nora.
We hebben geen familiale relaties gevonden, noch in zijn cell phone, noch online.”
Nora trok haar ogen tot spleetjes en zipte van haar hete koffie. Haar gedachten raasden als een gek, maar ze kon niet helder denken. Haar hele lichaam was nog lichtjes in schok. Nog nooit had ze zoveel bloed bijeen gezien, zelf niet in de praktijkcolleges gedurende haar 4 jaar durende Biologie & Chemie Master opleiding.
Maar hij wil de jongedame met het bruine haar nog eens zien, drong hij aan.” Nora werd plots uit haar gedachtenstroom gerukt.
Mij!?” Nora voelde een rilling over haar rug glijden.
Mij!? Ik bedoel: jou?” echode Leonore.
Leonore was van nature ook bruinharig, maar kleurde het blond sedert haar 20ste verjaardag. Nora wisselde een mum van een seconde een blik uit met Leonore. Er werden optrekkende wenkbrauwen gewisseld.
Oké.” bracht ze er na een ongemakkelijke stilte uit die door de wit geschilderde muren van de gestileerde gang weergalmde.

Hoezo “Oké”? dacht ze bij zichzelf. Ik ken die man helemaal niet! “Oké…” Ze voelde zich nerveus en friemelde aan haar mouwen van haar truitje terwijl ze de kamer binnenliep – binnen‘slenterde‘ is misschien een meer gepaste verwoording hier? Ze hield haar ene hand met de vingers open voor haar ogen als een klein kindje. De man was helemaal ingepakt in verband rond zijn voorhoofd. Zijn been was blijkbaar ook gebroken. Van de rest van zijn lichaamsdelen vroeg Nora zich af of die nog helemaal in tact waren aangezien ze onder de lakens waren gestopt. Daar stond ze dan, wachtend. Ze durfde niet eerst beginnen praten. Na tien minuten kwam er beweging in het toegetakelde lichaam; zijn wijsvinger ging traag en beverig de lucht in. Hij wou iets aanwijzen, iets tonen. Zijn mond ging open maar er kwam geen deftig geluid uit; alleen gekreun.
Kkkk…veesssss kkk…”
De man probeerde tal van keren een wat normale zin uit te brengen. Uiteindelijk leidde zijn moedige pogingen tot resultaat.
Kijk in mijn vestzak.”
Nora betrouwde het zaakje niet maar liep toch naar de stoel waar zijn bruine leren vest aanhing.
De binnenzak.”
Ze raakte voorzichtig de voering van de vest aan, tot ze een binnenzak voelde. Er zat een creditkaart in, kauwgom en wat losse muntstukken. Ze haalde er een revolver uit. Even moest ze toch die dikke brok in haar keel doorslikken. Daar stond de bruinharige jongedame dan, midden in een ziekenhuisruimte met een shotgun in haar handen. Het vuurwapen voelde koud aan, nog wat wak van de doorweekte vest.
Kun je daar mee om, juffie?” vroeg de man haar rechtuit.
“Wat!? Ik? Nee. Nee!” antwoordde Nora geschrokken. Ze voelde zich opeens een crimineel. Bijna liet ze het wapen vallen uit degout. Wat was hier de bedoeling van? Maar ze vroeg het hem niet. Ze keek hem aan. Plots kreeg ze een flashback. Ze kon er zich niet tegen verweren. Nora zag zichzelf haar vingers strak bij een bladzijde uit de ELLE houden. Daar was hij dan, de prachtigste bag die Nora ooit had gezien in haar leven. Een bruine in bamboe leren handbag van Gucci met stressels. Haar ogen fonkelden. Zijn ogen bleven iedere kleinste beweging van haar volgen: haar handen stevig om het geweer, haar borstkas die op en neer ging, haar voeten die wat ongemakkelijk stonden. Meneer Brown knikte een keer. Traag. Duidelijk. Hij was niet bang. Hij had wel voor hetere vuren gestaan, net zoals Mister Orange, precies hoe Quentin Tarantino hem had voorgesteld; niet zoals Nora zichzelf had ingebeeld als personage, want enige de vrouw in de film gaat in het begin al dood. Doodgeschoten uit zelfverdediging. Haar handen zweetten. Nora ging zwaarder gaan ademhalen. Mister Brown keek haar recht in haar ogen. Ze richtte het shotgun recht op zijn voorhoofd, liet de adrenaline door haar lijf gieren en kneep haar ogen zo stevig mogelijk dicht. PANG!

Nora hapte naar adem en schoot recht in haar bed, kletsnat in haar eigen zweet. Ze keek rond zich heen en zag een haar digitale wekkerradio staan. De regen kletterde hard tegen haar veluxraam. 5u38. Acht uur geleden had ze “Reservoir Dogs” van Quentin Tarantino bekeken. Binnen negen uur zou ze bij Leonore de ELLE aan de keukentafel zitten te doorbladeren. Vandaag waren we zondag 1 juni; Nora zou pannenkoeken bij haar zus gaan eten. “Oh my Gucci.” murmelde ze stil.

GUCCI bagGucci bamboo handbag    vanaf €2.100

 

Advertisements

Krekels in mijn lijf

Leegte. Verschroeid. Niet door brandende liefde maar door onblusbare paniekaanvallen. Het liefst wil ik alle gordijnen in huis hun functionalisme laten gelden. Niet obscuur, gewoon donker. Noem het zwart, niet grijs. Ik zucht en mag niet vergeten terug adem te halen. Niks kan opbeuren. Littéralement geen kat die zorgeloos en tegelijkertijd zo sensueel door het leven baladeert, altijd op zijn vier poten terechtkomt, want die heb ik niet. Kon ik maar wat meer kat zijn, niet humaan. Enfin, psychique au moins. Liefde, je kunt er alleen maar geven. En in het beste scenario enkel hopen dat het nog wederkerigheid kent. Ik koop mij een paternoster en waan mij terug zeven jaar, zorgeloos rondspringend in l’Ardeche. Kan-niet-missen omgeven door overweldigende krekels. Maar dat maakt niet uit, ze zijn er tenminste. Het is er vertrouwelijk blauw. Hemels overdag en marine in de nacht. En wat als niemand er nog om maalt, om puurheid, noem het honnêteté. Waan je dan liefde, opdat zonder, er geen jou kan zijn.

Love disappoints me

Election day

STEM 2014 luidt het, cette année. Diverse kleuren en al-dan-wel-niet/wel familiaire kopstukken werden deze voormiddag (verlengd tot 14h béni soyez-vous qui travaille op een doordejaars lazy Sunday normalement) voor de burgers gegooid. Attention: dit jaar zijn opvallend veel meer jonge volwassene geïnteresseerd in de afgelopen politieke debatten, opiniestukken, interessante affiches, radicale affiches en andere ridicule affiches, én uiteindelijk elk hun verkiezingsvoornemens. Enfin, niet enkel de gigantisch overdreven kartonnen bladen – éclaté van contentement zijn de slechtzienden en artistiekelingen onder ons – ook iPhones waren niet onmiskenbaar van de partij. 3G aanleggen, folks, trekt u een smoel, en meteen op Twitter smijten accompagné met de hashtag #stemfie, évidemment. Zonder twijfel ‘woord van het jaar’. Maar de voornaamste kwestie: wie wint de federale, parlementaire en Europese verkiezingen van dit jaar? Algemeen geweten ondertussen dat ik geen schaamte ken, nam ik alvast mijn stemfie, pupillen wijd open, zoekend in een doolhof van bolletjes achter mijn voorkeurspartij. En nu apero op de goeie uitslag van vanavond. Proost!

Image

POST SCRIPTUM Aan VTM wil ik nog het volgende kwijt: ‘Ongemanierde apen “Elke politici ging stemmen in eigen gemeente. En nog een zwaargewicht, Maggie De Block …” kom zeg. Ze zit in de politiek, niet bij weight watchers.

Me duele

Image

Me parece una mentira
Pero si miro bien de cerca
y veo con precisión los actos
sé que es la realidad dura.
Y yo soy blanda.

Me duele. Si.
No quiso admitir en el pasado.
Ahora que soy bastante mayor
me he dicho que ya no me hago fábulas.
Nunca mas.

Hace unos días ahora
y tengo que decir que no es tan fácil como sospeché.
Cuando era una niña pequeña me gustaba
las películas de dibujos animados.
Estaba embrujada de las princesas con
eso pelo largo fabuloso y sus voces altas maravillosas.
¡No olvidar sus ropas estupendas!
Soñaba con ser una princesa yo misma
Con encontrar mi príncipe en su caballo blanco.

Tuve seis años.
Ahora cuento veinte candelas en mi tarta de cumpleaños.
No puedo decir que no me siento una princesa.
Tengo un armario pleno de ropa.
Pero no siento que eso me llena.
Cada día mira a través de la ventana y nunca ya
he visto un caballo blanco.
Ni siquiera sin príncipe.
No me pierdo el fe nunca.

Sé en mi corazón que en algún día
silba alguien desconocido aun en mi oreja
y dice que me ama.

Zara SS14

LEAF IT TO ME Summer is about to get back around the corner and idem dito its collections. It is again 3 months by now, that I work at Zara. And I couldn’t like that job more, to be frankly honest. I adore clothes, I love to communicate with people and of course, there is your pay check at the end of the month. You know that feeling when you get the chance of managing your finances on your own? It is scary, but good at the same time. Well, and enfin spending a little (or big) gift to yourself, mentionning that you’ve done a great job so far and made the right decisions in life, is just divine. What also is, I find the Spring/Summer ’14 advertisement for Zara. They are soothing, black and white (the way I prefer) and yet a splash of green leafs in the right part. Mixed, yet apart tough. ENJOY taking a look at the ads, not to forget: treating yourself with a new outfit.

Image

Image

Image

Image

Image

http://www.zara.com

 

Postre por favor

Het was niet alleen zijn perfect witte gebit waar ze zich aan ergerde. Het was zijn attitude en plus. Arrogant tot en met. Geen greintje positieve karma, laat staan dat er een “bedankt” van af kon. Ze kon zijn smoel niet zien, noch zijn Armani Emporio luchten. Al had ze niks tegen het merk op zich. Het was de combinatie van een goddelijke geur op een slecht vel dat vloekte.

Image

Ze had lariekoek aan mensen die haar gebak niet apprecieerden. Daar stond Lucie dan. Een brunette van 1m68 met een bakplaat zelfgemaakte tiramisu in haar handen. Bullshit, dacht ze bij zichzelf en rechte haar rug zodat ze wat imposanter uit de hoek kwam. Ze redeneerden allebei niet nuchter. Niet in de zin van tipsy wezen. – Ook al had Lucie een flinke scheut amaretto in de tiramisu gegoten en uiteraard tijdens het bakken ervan meer dan ze zelf kon weerstaan ervan geproefd. – Maar wegens dwaasheid van hun conversatie en de onverklaarbare spanning die tussen hen hing. Wat dit hoe het zou moeten voelen? dacht ze. Ze vond het kut.

Aan tafel waar vier koppels aan het dessert zaten, ging het er kibbelig aan toe. Robert vertelde anekdotes over hun afgelopen vakantie in Valencia, waar hij samen met zijn vrouw Cara wilde nachten had beleefd. Vergezeld van de nodige commentaar van zij, over hoe het al dan wel niet allemaal aan toe ging. Enfin, wat een zomer overgoten met Italiaanse witte wijn en zaadlozingen was geweest, waren uiteindelijk in een zoon uitgedraaid. Robert was Nacho’s beste vriend sinds hij naar België verhuisd was. De zoon werd hartelijk ontvangen samen met het celibaat en surplus. Die twee hadden sinds de geboorte van kleine Milo praktisch geen seks meer gehad. Was het de kleine niet, had mevrouw hoofdpijn of was ze ‘gewoon moe’. Robert mocht zich de hemel in prijzen als ze tot bij het voorspel kwamen. Een orgasme bereiken was een ander affaire. Soit, idem zoals dat gaat het met de klassieke huwelijkstaart –pas op dat je de sponzige textuur niet aan diggelen brengt– geldt deze regel ook wanneer koppels een delicaat onderwerp aansnijden: dan trek je je best op tijd terug voor alles inéénzakt.

Daar zaten ze dan. Lucie en Nacho, vijf jaar later, getrouwd en elke maand dinerend met nog drie andere gehuwde stellen die ze over de jaren heen hadden leren kennen. Je weet wel, op de cliché plaatsen: grootwarenhuizen, al joggend en wachtend op je vliegtuigticket. Lucie verveelde zich. Ze wou eens onverwachte, spannende verhalen aanhoren, geen doordeweekse rompslomp van het ordinaire samenleven. Dingen over de vaat en de kinderen. Over hoe Mark, de man van Ellie iedere nacht onophoudelijk snurkt en hoe ze al met tampons en kurken van Monbazillac wijnflessen in zijn neus had proberen te stoppen, maar het mocht niet baten. Natalie raadde haar Sleepzz aan. Een of andere spray die effectief leek te zijn waarop haar man Tom haar dankbaar aankeek alsof hij nu wel weer sex met zijn vrouw mocht na nachtenlang op de bank te liggen woelen en puffen. Die blik was er eentje uit de duizend. Ze moest een giechel onderdrukken. De man begon te blozen alsof hij betrapt was en de rest van de tafel gaf Lucie afkeurende blikken, Nacho uitgesloten. Hij keek haar aan alsof ze zijn exclusieve triomf was met een eigen, brute en prachtige mening. De sfeer aan tafel kreeg een lichte deuk, alweer.

Toen ze thuiskwamen hing ze haar jas netjes aan de kapstok in de gang en plofte ze zich neer in de sofa. Ze verkeerde in een lichte roes en dacht aan hoe ze Nacho voor de eerste keer had ontmoet. Hij kwam vijf jaar geleden tegenover haar huis wonen. Een nieuwe overbuurman, met een serieuze jetleg weliswaar. Hij had Lucie haar welkomstgebak aangenomen, geknikt en bijna de deur in haar gezicht gegooid. Furie met kracht 10 beaufort. Nacho was een rasechte Spanjaard. Hij had een mooi gebruinde huid die volgens hem bleek was voor de tijd van het jaar. Hij ging naast haar zitten en schonk zichzelf nog een borrel in. “Lief…” begon ze zacht. Nacho keek op. “Hm?” bracht hij uit, omdat hij nog wodka in zijn mond had. “Vind je ons saai geworden zijn?” vroeg ze hem. Nacho lachte hoorbaar. Zijn ogen blonken door de straatlichten die het huis binnendrongen. “Saai, qué es? No lo comprendo.” Tegen wil en dank proestte Lucie het uit van het lachen en intens verlangen.

Die avond hadden ze wijn gehad als aperitief, uitdagende blikken als voorgerecht, saaie conversaties met kip curry als hoofdgerecht. En tiramisu als dessert. Nou, en omdat Lucie er niet genoeg van kon krijgen, nam ze er nog een flinke scheut orgasme bij.

Hedi Slimane

SAINT LAURENT PARIS  Arrêtez la controverse. On peut discuter tout ce qu’on veut mais on ne peut pas ignorer ce que Hedi Slimane a fait en héritage du grand Laurent. Enlevant le ‘Yves’ endommage ‘oui’ le logo connu YSL. Veut pas dire qu’il n’existe pas de respect pour Yves, il uniquement enforce l’exquisité. Passons en revue l’oeuvre de Monsieur Slimane.

Image

Image

Image

Saint Laurent Paris_#4

Saint Laurent Paris_#5

Saint Laurent Paris_#7

Saint Laurent Paris_#6

Saint Laurent Paris_#8

Saint Laurent Paris_#10

Saint Laurent Paris_#9

Fashion somehow, for me, is purely and happily irrational.
Hedi Slimane

 

Nigella uncovered for Vogue UK

As I do have most often of the time that french à l’aise in my blood, the urge to hustle my crippled booty and more to school, was no lie, nor bizarre dream. I knew the nice smelling printed British Vogue was waiting for me in the library, Nigella all uncovered in front. And you can interpret that literally. Femme fatale cook Nigella gave a fragile interview in the VogueUK april issue. As if for the shoot, there was little make-up involved. Exuberance of flavourings in her recipes, the feeling tasted in her mouth: ‘Make-up is not a mask, it’s armour.’ 

Image

Interview with Nigella for VogueUK, april Issue 2014.